Jest w Kolumbii kilka fajnych zachowań, które zaczyna się dostrzegać przy dłuższym pobycie w tym kraju i do których człowiek się przyzwyczaja, ale które nie przestają wywoływać u mnie delikatnego uśmiechu. O niektórych z nich wspomniał w swoim artykule mój ulubiony, kolumbijski dziennikarz – Gustavo Gómez. A ja pozwalam sobie poszerzyć temat o moje własne obserwacje.

• Imiona jak z telenoweli

Kolumbijskie imiona są najczęściej dwuczłonowe, a czasami i dłuższe. Jeśli do takiego imienia dodamy jeszcze dwa nazwiska rodowe, sprawa zaczyna się robić komiczna. I tak, na przykład, kiedy siedząca obok mnie koleżanka z pracy bierze do ręki słuchawkę telefonu i po raz osiemnasty tego samego dnia słyszę prezentację w stylu:

Dzień dobry, mówi Paola Andrea Valencia Cossio, czy rozmawiam z Juanem Carlosem Rodríguez Peña?

(nie wspominając o następujących po tym wprowadzeniu 5 minutach pozdrowień)

po prostu wybucham śmiechem, bo mam wrażenie, że biorę udział w latynoskiej telenoweli, gdzie wszyscy nazywają się José Antonio, Martha Milena, Mario Andrés, Ana Isabel, itd. A ja z moim skromnym trzyliterowym imieniem i tylko jednym nazwiskiem (co sugerować mogłoby w Kolumbii, że jestem dzieckiem samotnej matki) jakoś tu nie pasuje.

• Święta godzina obiadu

Głodny Kolumbijczyk, albo dosłownie, Kolumbijczyk, który nie zjadł obiadu, jest człowiekiem nieszczęśliwym. Od samego rana w kolumbijskich biurach rozmowa toczy się wokół tematu, gdzie będziemy jeść obiad i nieistotne jak ważne mamy zadania na dany dzień, o godzinie 13:00 może się wszystko walić, ale trzeba na ten obiad pójść. A po nim, znowu będziemy rozmawiać, tym razem na temat, co dzisiaj zjedliśmy...

• Podaruje mi Pani kawkę?

A skoro jesteśmy już przy temacie obiadu, po nim obowiązkowo należy się napić kawy. Idziemy więc do kawiarni, w której Kolumbijczyk zawsze zadaje pytanie w ten sam sposób:

Podaruje mi Pani kawkę?

Kawka zawsze w zdrobnieniu i oczywiście forma pytania związana z darowaniem, skoro wiadomo wszem i wobec, że się za tą kawę ostatecznie płaci. Nawyk tego darowania jest już u mnie tak silny, że ostatnio dziwnie reagowano na moje pytania o filiankę café cortado w Hiszpanii, nie rozmiejąc, dlaczego mają mi ją dać w prezencie.

• Ananas – dosłownie wszędzie

Kolumbijczycy uwielbiają ananasy dosłownie do wszystkiego. Nie jest więc niczym dziwnym pizza z ananasem czy też hot-dog, który na majonezie ma porządną dawkę sosu ananasowego. W grudniu natomiast gust ananasowy wzrasta i wtedy sos dodaje się już niemal do wszystkiego.

• Pan z czerwoną szmatą

Wiele jest w Kolumbii zawodów “emergentes”, czyli pojawiających się z powodu ewidentnych potrzeb. Jednym z nich jest zatrudnianie przed parkingami czy też restauracjami na drogach łączących kolumbijskie miasta osób, których jedynym zadaniem jest machanie czerwoną szmatą i niekoniecznie po to, aby zdenerwować byka, a zwrócić uwagę przejeżdżającego kierowcy. A prawda jest taka, że ta czerwona szmata działa...

Temat się rozciągnął, dlatego też będzie kontynuowany...

Napisz komentarz
- Prosimy o wpisywanie komentarzy związanych z treścią artykułów. - Ataki słowne i wulgaryzmy zostaną usunięte. - Prosimy nie używać tego portalu do promocji swojej strony internetowej.
Imie:
Tytuł:
BBCode:
Komentarz:
	Wpisz podany w okienku kod bezpieczeństwa. RADA: Jeżeli masz trudności z odczytaniem liter w okienku, kliknij na przycisk "odśwież" (dwie strzalki), aby wygenerować nowy obraz.

Powered by AkoComment 2.0! and SecurityImage 2.2.0