Kolumbijczycy jak zresztą wszyscy Latynosi są osobami wyjątkowo wrażliwymi na zapachy. Istnieje tutaj nawet przekonanie, iż my – Europejczycy brzydko pachniemy, nie myjemy się i nie używamy dezodorantów. Myślę, że jest w tym trochę prawdy, nie sądzą jednak, iż związane jest to z brakiem czystości czy też z nieznaniem podstawowych zasad higieny.

W Europie jemy dużo tłuszczu, ciężkich sosów, mniej owoców, mniej naturalnych soków, więcej chemikaliów i to właśnie może być powód, dla którego zapach naszego potu jest zbyt silny i nie do zniesienia dla Kolumbijczyków.

Amerykańscy badacze – Richard Axel i Linda Buck odkryli rodzinę genów, które kontrolują produkcję protein pozwalających ludziom rozpoznawać aż do dziesiąciu tysięcy różnych zapachów i zapamiętywać je przez całe życie. Mam wrażenie, że Kolumbijczycy posiadają tych protein więcej, gdyż ich zmysł zapachu jest wyjątkowo dobrze rozwinięty.

Poza tym są niezwykle czyści. Nigdy nie wychodzą z domu bez wcześniejszego prysznica, bez umycia włosów i zębów i bez zmiany rzeczy na świeże. Pamiętam nawet pewną sytuację na moim kolumbijskim uniwersytecie, kiedy jeden z moich kolegów (obcokrajowiec) dwa dni z rzędu uczestniczył w zajęciach w tych samych rzeczach i Kolumbijczycy dziwnie na niego patrzyli. Nie za bardzo rozumiałam dlaczego, ale szybko mi to wytłumaczono i od tego czasu wiem, że w Kolumbii za żadne skarby świata nie można ubierać się w te same rzeczy przez kilka dni.

Wyobrażenie, że my – Europejczycy jesteśmy brudni, że się nie kąpiemy i że brzydko pachniemy mnie osobiście trochę denerwuje, ale zdaję sobie również sprawę, że ma on w sobie coś z prawdy. Sama miałam okazję się o tym przekonać, wjeżdżając wyciągiem na wzgórze Monserrate w Bogocie, kiedy o mały włos się nie udusiłam, gdy jeden z europejskich turystów podniósł rękę w upalny dzień.

Prada jest taka, że nigdy, naprawdę nigdy nie spotkałam się w Kolumbii z nieprzyjemnym zapachem jakiegokolwiek Kolumbijczyka, nawet tego najbiedniejszego. Nie wiem, jak to robią, ale tak to właśnie wygląda. Wszyscy są tutaj czyści i ładnie pachną. W moim kraju natomiast, w ciepły, letni dzień, kiedy przemieszczamy się autobusem lub tramwajem po mieście, zapachów jakie w nich panują, nie sposób wytrzymać. Nie wspomnę już o wejściu do sklepu obuwniczego w Polsce w upalny dzień.

Musi być jakaś część prawdy w brzydkim zapachu, jaki się nam przypisuje, skoro kolumbijski mistrz pióra – Gabriel García Márquez w jednym ze swoich "Dwunastu opowiadań tułaczych" (Szczęśliwe lato pani Forbes) wspomina:

"Śmierdziała małpim moczem. «W ten sposób śmierdzą wszyscy Europejczycy, przede wszystkim latem» […] «Taki jest właśnie zapach cywilizacji.»"

Brzydki zapach w Kolumbii nie istnieje. Kolumbia nie pachnie potem, ani brudnymi skarpetkami. Kolumbia pachnie świeżo sparzoną kawą, rozpuszczoną czekoladą, eukaliptusem, kwiatem pomarańczy rosnącym na patio kolonialnego domu, jaśminami i jedyną miłością.

Napisz komentarz
- Prosimy o wpisywanie komentarzy związanych z treścią artykułów. - Ataki słowne i wulgaryzmy zostaną usunięte. - Prosimy nie używać tego portalu do promocji swojej strony internetowej.
Imie:
Tytuł:
BBCode:
Komentarz:
	Wpisz podany w okienku kod bezpieczeństwa. RADA: Jeżeli masz trudności z odczytaniem liter w okienku, kliknij na przycisk "odśwież" (dwie strzalki), aby wygenerować nowy obraz.

Powered by AkoComment 2.0! and SecurityImage 2.2.0