W ten weekend Kolumbia myśli tylko o jednym – o przypadającym w sobotę Dniu Przyjaźni i Miłości. Przygotowania do tego wydarzenia rozpoczęły się już wiele tygodni temu. W piątek, na przykład, władze kolumbijskiej stolicy zamknęły trasę Transmilenio (system autobusów przegubowych przypominający metro), znaną jako Las Aguas, toteż mieszkańcy Candelarii zmuszeni byli do pokoniania dziesięciu ulic pod górkę na piechotę. Sklepy na całej długości Ulicy Siódmej (strefa handlowa) otwarte były do późnych godzin nocnych, aby ułatwić osobom pracującym zakup prezentów.

Centra handlowe wypełniły się oszalałymi kupującymi, którzy, jak w ostatnich dniach grudnia, w bożonarodzeniowej gorączce, szukali na ostatnią minutę jakiegokolwiek prezentu dla swych bliskich. Najpopularniejsze marki biżuterii, słodyczy, bielizny i telefonów komórkowych wypuściły na ten weekend specjalne, miłosne kolekcje. Bogota wypełniła się stoiskami z kwiatami, a w restauracjach trzeba było rezerwować stoliki na kilka dni wcześniej, aby zjeść świąteczny obiad lub kolację...

Mnie osobiście to szaleństwo i gorączka Dnia Miłości i Przyjaźni zupełnie nie odpowiadają i do złudzenia przypominają mi narzucone przez Amerykanów Walentynki, które cała Ameryka Północna i Europa obchodzą 14 lutego każdego roku. Dlatego właśnie zdecydowaliśmy obejść to święto spokojnie. Mimo tego bawiliśmy się doskonale.

Obchody zaczęliśmy już w piątkowe popołudnie. W firmie przygotowaliśmy loterię, tzw. amigo secreto, czyli sekretnego przyjaciela. Wszyscy pracownicy wyciągali losy z nazwiskiem osoby, której następnie kupowaliśmy prezenty w ustalonej wcześniej cenie. Ja wyciągnęłam moją koleżankę – Dianę Gómez i bardzo ucieszyłam się z tego powodu, gdyż kobietom zawsze łatwiej zrobić jakiś podarunek niż mężczyznom. Po policyjnym rozpoznaniu dowiedziałam się, że jej ulubionym kolorem jest pomarańczowy. W czwartek po południu wybrałam się do centrum na poszukiwanie odpowiedniego prezentu. Wybrałam śliczną, pomarańczową bluzeczkę, filiżankę w podobnym kolorze do porannej kawy, jaką pijemy w pracy i hiszpańską lampkę na świeczkę, która daje romantyczne światełko. W piątek wieczorem otwarliśmy paczki i proszę… Dostałam największy prezent – różową, dopasowaną i bardzo rzucającą się w oczy kurtkę. Bardzo dziękuję, Marthica…

Następnego dnia, w sobotę, znajomy krytyk filmowy – Alberto Posso przyniósł nam cztery wejściówki na premierę doskonałego filmu pt. „Czlowiek ringu”. Zaprosiliśmy naszych przyjaciół – Dianę i Jaime, a po filmie poszliśmy na pyszny obiad do romatycznej restauracji „El Teatro”, za Teatrem Castellana, który rozpoczął się aperitiwem, po którym zaserwowano nam polędwicę w sosie z mango. Pychotka!

Po południu zjedliśmy jeszcze prawdziwą, kaloryczną bombę – lody z orzecha makadamii (moje ulubione) z brownie (czekoladowe ciastko na gorąco) i skondensowanym mlekiem i poszliśmy potańczyć na specjalnych maszynach. Mistrzem „Let's twist again” okazał się Jaime, który, mimo grypy, zgromadził najwięcej punktów bez pomyłki.

Zanim wróciliśmy do domu, zatrzymaliśmy się jeszcze na rewelacyjnym występie tańców z wybrzeża Ocenu Atlantyckiego: cumbii i porro. Kobiety o murzyńskiej krwi i szerokich strojach z falbanami (polleras) tańczyły trzymając zapalone świece w rękach i wiklinowe tace, którymi imitowały ruch przesiewania złota w rzece; mężczyźni, natomiast, na boso wykonywali akrobacje z maczetami, z których leciały iskry, próbując tym samym zdobyć serca swych partnerek.

Napisz komentarz
- Prosimy o wpisywanie komentarzy związanych z treścią artykułów. - Ataki słowne i wulgaryzmy zostaną usunięte. - Prosimy nie używać tego portalu do promocji swojej strony internetowej.
Imie:
Tytuł:
BBCode:
Komentarz:
	Wpisz podany w okienku kod bezpieczeństwa. RADA: Jeżeli masz trudności z odczytaniem liter w okienku, kliknij na przycisk "odśwież" (dwie strzalki), aby wygenerować nowy obraz.

Powered by AkoComment 2.0! and SecurityImage 2.2.0