W kolumbijskiej tradycji tajemnica Bożego Narodzenia wyrażana jest w formie żłóbka, który odgrywa główną rolę w grudniowych obchodach. Symboliczne przedstawienie narodzenia Chrystusa, w większości przypadków, jest centrum uwagi wszystkich członków rodziny, gdyż to właśnie wokół niego odbywa się nowenna, modlitwy i śpiewanie kolęd.














El pesebre (żłóbek) jest hiszpańską nazwą konstrukcji, którą w innych miejscach na świecie określa się jako belén (szopkę). W języku Cervantesa słowo pesebre oznacza podłużną skrzynię, najczęściej drewnianą, służącą do serwowania paszy dla koni i bydła. Zgodnie z chrześcijańską tradycją, w takim korycie Maryja ułożyła swoje nowonarodzone niemowlę:

„I porodziła syna swego pierworodnego, a uwinęła go w pieluszki, i położyła go w żłobie, bo nie było dla nich miejsca w gospodzie.”
(Ewangelia Świętego Łukasza 2, 7).

Oryginalny, łaciński wyraz praesepe (zagroda, stajnia, obora), złożony jest z prefiksu prae (przed) i rzeczownika saepes (teren, ogrodzenie, zagroda). Ponieważ jednak miejsce to miało głównie zadanie żłobu, jego znaczenie zmieniło oryginalne określenie. Później znaczenie wyrazu zredukowało się jeszcze bardziej i oznaczać zaczęło koryto, do którego wkłada się jedzenie dla zwierząt.

Pierwsze odniesienie do kołyski, w jakiej położony został mały Jezus tuż po swoim narodzeniu, pojawia się u Świętego Hieronima – tłumacza „Biblii” na język łaciński (sławnej „Vulgata”), około roku 400. Jednak tym, który spopularyzował zwyczaj układania żłóbków był Święty Franciszek z Asyżu. Kiedy w Boże Narodzenie w 1223 r. schronił się w pustelni w Greccio (Włochy), przyszedł mu do głowy pomysł przedstawienia na żywo tajemnicy narodzenia Jezusa w Betlejem. Zbudował słomiany domek, a w jego wnętrzu ustawił żłóbek, przyprowadził woła i osła i zaprosił grupę rolników, aby odtworzyć na żywo ten słynny moment.

Scena, która prezentuje narodzenie Chrystusa, zmieniała się wraz z upływem czasu. Na początku IV wieku Dzieciątko Jezus ukazywane było wyłącznie w towarzystwie krowy i osła. W końcówce IV wieku dodany został kolejny element – gwiazda betlejemska. Maryja pojawiła się w roku 431 wraz z soborem w Efezie.

Do Ameryki Łacińskiej żłóbek przywieziony został przez zakonników w wieku XV i XVI jako element ewangelizacji Indian.

Aktualnie w kącikach kolumbijskich pokoi rodziny budują żłóbki, które są prawdziwymi dziełami sztuki. Czynność ta jest z jednej strony efektem dewocji i tradycji, ale przede wszystkim chęcią sprawienia dzieciom radości. Żłóbki wypełniane są figurkami z kartonu, ceramiki lub plastiku, ustawianymi na tle pustynnego krajobrazu, z prawdziwym piaskiem, aluminiową folią, która symuluje jezioro lub rzekę i mimo krzyków ekologów – mchem. Inną, ważną częścią dekoracji jest jej oświetlenie. Choinkowe lampki układane są wokół żłóbka lub wyłącznie w otoczeniu domku, który stanowi schronienie dla Maryi, Dzieciątka Jezus i Świętego Józefa.

Poniżej prezentuję kilka prób kolumbijskiej wyobraźni w tworzeniu bożonarodzeniowych żłóbków:

Napisz komentarz
- Prosimy o wpisywanie komentarzy związanych z treścią artykułów. - Ataki słowne i wulgaryzmy zostaną usunięte. - Prosimy nie używać tego portalu do promocji swojej strony internetowej.
Imie:
Tytuł:
BBCode:
Komentarz:
	Wpisz podany w okienku kod bezpieczeństwa. RADA: Jeżeli masz trudności z odczytaniem liter w okienku, kliknij na przycisk "odśwież" (dwie strzalki), aby wygenerować nowy obraz.

Powered by AkoComment 2.0! and SecurityImage 2.2.0