W każdej latynoskiej telenoweli znajdzie się jakaś kuzynka albo inna krewna, mieszkająca tymczasowo u rodziny. Dawno temu, przed przybyciem do Kolumbii, myślałam, że to tylko rzeczywistość telenowelowa. Prawda jest jednak taka, że w Kolumbii tych kuzynek, sióstr i innych krewnych mamy na pęczki. I wszystkim im należy pomagać.

Normalką jest tutaj przyjęcie pod swój dach członka rodziny, który zaczyna dorosłe życie, którego sytuacja rodzinna się zmieniła, który sam nie daje rady. Niby to miłe, solidarne, ale kiedy jest się zawsze osobą, której się niby "powiodło" (nie ważne, że ja pracuję po 14 godzin dziennie łącznie z weekendami, a odwiedzający mnie leży sobie na sofie, czyta i rzekomo szuka pracy) i całą resztę musi się u siebie gościć, ten braterski zwyczaj wychodzi mi uszami.

Sytuacja ta powtarza się wśród wielu moich znajomych i nie jestem w tym problemie sama. Kolumbijczycy są jednak to takiego życia przyzwyczajeni, a ja Kolumbijką nie jestem.

Podczas tych kilku lat w Kolumbii w moim domu mieszkali już liczni bracia mojego męża i to po kilka miesięcy każdy; koleżanka, która postanowiła się przenieść do Bogoty na studia z Cali i miała się zastrzymać przez tydzień a zrobiły się z tego miesiące; ciotka, która uważa się za matkę mojego męża, itd. Dla kolumbijskich krewnych przyjazd na telefonicznie ustalanych kilka dni, a potem pozostanie po pół roku, to normalna sprawa, bo tak jest przecież wygodniej i taniej. Od tego jest rodzina, aby pomagać. Nawet moi teściowie, mimo iż mają w Bogocie córkę i kilku synów, u których mogliby się zatrzymać (choćby rotacyjnie), zawsze wybierają mój dom - czyli synowej. Tego zrozumieć już nie potrafię. 

W Polsce taka sytuacja by się nie zdarzyła, bo i mentalność polska jest inna.   

Moim marzeniem w chwili obecnej jest dom na kolumbijskiej wsi, otoczony plantacją kawy z przylegającym do niego bananowym laskiem. I tak sobie obmyślamy i kombinujemy w ostatnich dniach, kiedy to słyszę komentarz jednej z sióstr mojego męża, stwierdzającej, że to fantastyczny pomysł, bo wreszcie rodzina będzie gdzie miała spędzać wakacje i że cudownie było by, gdybyśmy pomyśleli też o basenie.

Szlag mnie trafia, bo cały czas zastanawiam się, jak wybyć z Bogoty, między innymi dlatego, żeby być na tej mojej wyśnionej wsi sama, z daleka od ludzi, a nie z kolumbijską rodziną, która uwielbia stadne życie.

I tak podczas gdy w Europie człowiek dąży do coraz to większego mieszkania, domu z ogródkiem, lepszych warunków, dochodzę do wniosku, że w tej kolumbijskiej rzeczywistości najlepiej byłoby zamieszkać w kawalerce i nie dysponować żadnym pokojem gościnnym, dodatkowym łóżkiem, sofą. Najlepiej nie mieć nawet hamaka, bo kolumbijska rodzina gotowa jest spać i w nim.

Może i jestem paskudna, ale nie jestem osobą wyjątkowo rodzinną i długie wizyty mnie męczą. Lubię Kolumbię, ale też chcę mieć święty spokój, maleńkie mieszkanie, w którym nikt prócz mnie i Mario się nie zmieści. 

Napisz komentarz
- Prosimy o wpisywanie komentarzy związanych z treścią artykułów. - Ataki słowne i wulgaryzmy zostaną usunięte. - Prosimy nie używać tego portalu do promocji swojej strony internetowej.
Imie:
Tytuł:
BBCode:
Komentarz:
	Wpisz podany w okienku kod bezpieczeństwa. RADA: Jeżeli masz trudności z odczytaniem liter w okienku, kliknij na przycisk "odśwież" (dwie strzalki), aby wygenerować nowy obraz.

Powered by AkoComment 2.0! and SecurityImage 2.2.0