Jak podaje w swojej definicji „Słownik Języka Polskiego” wydawnictwa PWN imię jest słowem lub grupą słów (mianem człowieka), które służy do określenia danej osoby, indywidualizując ją spośród innych ludzi. Imię jest również formą naszej prezentacji, którą posiadają wszyscy ludzie. Jest więc naszą identyfikacją.

To właśnie dlatego w momencie narodzin każde dziecko otrzymuje imię i nazwisko (lub kilka nazwisk w zależności od kultury). Zalezienie odpowiedniego imienia powinno więc być związane z miłością, zrozumieniem, ochroną, wsparciem i przede wszystkim znaczeniem imienia w chwili obecnej i w przyszłości. Nadanie imienia dziecku nie jest zadaniem łatwym, gdyż dobre imię jest czymś najwartościowszym, co otrzymujemy w prezencie od naszych rodziców. Darem, który pozostaje nam na całe życie.

W Polsce rodzice nadają swoim dzieciom imiona występujące w chrześcijańskim kaledarzu. Zgodnie z ustawą, dotyczącą tego tematu w polskim prawie istnieje kilka zaleceń, które determinują w jasny sposób jakie imiona mogą zostać zarejestrowane przez urzędy stanu cywilnego. Nie zezwala się na przykład na nadanie dziecku więcej niż dwóch imion, imienia ośmieszającego, nieprzyzwoitego, w formie zdrobniałej oraz imienia nie pozwalającego odróżnić płci dziecka. Należy bezwzględnie unikać nadawania imion budzących ujemne skojarzenia (np. Kurtyzana, Lucyfer), pochodzących od wyrazów pospolitych (takich jak np. goździk), pochodzących od nazw geograficznych (np. Korea, Malta, Europa). Imiona żeńskie powinny kończyć się samogłoską –a (Ewa, Maria), a męskie – spółgłoską (np. Andrzej, Marcin) lub samogłoskami –i lub –y (Antoni, Konstanty). Natomiast imieniny obchodzone są w Polsce z większą pompą niż urodziny.

Zgodnie ze zwyczajem, i tak było i w moim przypadku, kiedy nadane imię nie jest imieniem żadnego świętego, podczas chrztu dodaje się drugie imię – tym razem takie „jakie powinno być”. Mnie nazwano Ewa Marta. Drugiego imienia praktycznie się nie używa, pojawia się ono tylko w akcie urodzenia i innych oficjalnych dokumentach, takich jak: dowód osobisty, paszport, prawo jazdy, itd. Po raz pierwszy nazwano mnie Martą tutaj w Kolumbii. Sytuacja była dość zabawna, gdyż w jednym z urzędów pojawił się problem wymowy „w” w moim moim imieniu. Urzędnik Ministerstwa nie wiedział, czy przeczytać należy je po hiszpańsku [Eba/Eva] czy też po angielsku [Eua]. W związku z czym zawołał „Marta”.

Ja osobiście jestem bardzo zadowolona z imienia Ewa. Jestem pierwszym dzieckiem moich rodziców, stąd pojawiło się symboliczne imię pierwszej kobiety. Poza tym imię to jest bardzo dźwięczne i łatwe do wymówienia dla większości języków. To duża zaleta dla kogoś, kto często zmienia miejsce pobytu i zamieszkania. Gdyby nazwano mnie Katarzyną lub Dobrochną miałabym w tej chwili problem.

W Kolumbii podobnie jak w innych miejscach na świecie imiona przeszły interesującą ewolucję. Starsze kobiety w wieku mojej babci posiadają imiona związane z dniem ich urodzenia (np. Concepción (Poczęcie), w związku z narodzinami 8 grudnia w Dzień Niepokalanego Poczęcia) lub imiona pochodzące od nazw roślin (np. Flor (Kwiat), Rosa (Róża), Margarita (Margaretka)). Później, w pokoleniu naszych mam bardzo popularnymi imionami były odwołania maryjne (np. Caridad (Miłosierdzie), Esperanza (Nadzieja), Socorro (Pomoc), Rosario (Różaniec)). Następnie pojawił się fenomem i moda na imiona bohaterów licznych tu telenowel i sławnych osób. Pojawiły się wówczas: Nini Johana (pochodzące od Nini Johana Soto – Miss Kolumbii 1980-1981 i Wicemiss Świata 1981), Ladie pisane w różny sposób (Leidi, Leididi, Leydi, Lady i pochodzące od określenia książnej Diany – Lady Di).

Pomysły te jednak nie są tak dramatyczne jak na przykład bardzo popularne na Wybrzeżu Ocenau Spokojnego imię Usnavi które powstało od liter pojawiających się na statkach amerykańskiej marynarki wojennej: US Navy; Usmail (U.S. Mail), Yahoo, Microsoft, Harley (marka motocykli), Google, Playstation, Madeinusa (pochodzące od made in U.S.A), Gualdisney (imię kolumbijskiego dziecka pochodzące od hiszpańskiej wymowy Walt Disney) lub Alka Seltzer (nazwa leku przeczyszczającego i imię chłopca z La Guajiry). Znany jest również przypadek ojca – kolumbijskiego patrioty, który nadał swoim pięciu córkom imiona będące nazwami krajów wyzwolonych przez Szymona Boliwara – Colombia (Kolumbia), Perú (Peru), Bolivia (Boliwia), Venezuela (Wenezula) i Ecuador (Ekwador).

W Kolumbii wystarczy przejrzeć książkę telefoniczną, aby zdać sobie sprawę ze wszystkich wpływów medialnych, mitycznych, obcojęzycznych, pseudointelektualnych, które stają się powodem nadawania absurdalnych imion, nie mających nic wspólnego z tutejszą rzeczywistością, a jedynym co wywołują są satyryczne uśmiechy. Niewątpliwie winę za taki stan rzeczy ponoszą kolumbijskie media, które wpływają bardzo silnie na tutejszą wyobraźnię zwłaszcza ludzi niewykształconych, którym przypadł do gustu bohater jakiejś telenoweli, określenie sławnej osoby albo nowe słowo, które brzmi dla nich dziwnie i ciekawie. Nie oznacza to jednak, aby takim słowem nazwać dziecko. Pamiętać bowiem powinniśmy, że odpowiednie, godne imię jest naszą wizytówką i najwartościowszym skarbem, jaki posiadamy, dlatego też nie możemy się go wstydzić.

Napisz komentarz
- Prosimy o wpisywanie komentarzy związanych z treścią artykułów. - Ataki słowne i wulgaryzmy zostaną usunięte. - Prosimy nie używać tego portalu do promocji swojej strony internetowej.
Imie:
Tytuł:
BBCode:
Komentarz:
	Wpisz podany w okienku kod bezpieczeństwa. RADA: Jeżeli masz trudności z odczytaniem liter w okienku, kliknij na przycisk "odśwież" (dwie strzalki), aby wygenerować nowy obraz.

Powered by AkoComment 2.0! and SecurityImage 2.2.0