|
Co zjemy na obiad – typowe pytanie kolumbijskich urzędników. Przeciętny Kolumbijczyk w momencie kiedy wykonuje rano pierwszy krok, wchodząc do swojego biura, myśli już o obiedzie. Najpierw taki stan rzeczy strasznie mnie irytował i wzbudzał moją furię. Uważałam bowiem, że dorosła osoba może się chyba opanować i jeśli któregoś dnia odmówi sobie obiadu z powodu nadmiaru pracy, nic złego jej się nie stanie. Później uśmiechałam sią już tylko ironicznie na myśl o tych kolumbijskich zwyczajach, a teraz zkolumbianizowałam się już na tyle, że zły humor dopada mnie, ale tylko wtedy, kiedy sama czuję głód i i nie jem obiadu o określonej, urzędowej godzinie!!!
 Co zjemy na obiad? To pytanie, jakie stawiają sobie wszyscy kolumbijscy urzędnicy począwszy od wczesnych godzin porannych. Mam czasami wrażenie, że w Kolumbii wszystko kręci się wokół obiadu. Przeciętny Kolumbijczyk jeśli nie zje obiadu, albo dokładniej, jeśli nie zje obiadu o godzinie 13:00, nie czuje się dobrze, jest nieszczęśliwy, cierpi, ni potrafi się skoncentrować i uważa, że dzień był nieudany. Zaczyna się wiercić, ma zepsuty humor, obraża się, kłóci, itd.
Od pewnego już czasu obserwuję, iż niezależnie od ilości obowiązków i zadań jakie kolumbijski pracownik może mieć w danym momencie na głowie, godzina 13:00 jest godziną świętą w tutejszym słowniku. Jest to pora, kiedy skończyć się może świat, ale wyjść na obiad trzeba.
O 14:00 obiadowy kryzys mija. Pracownicy wracają do swoich miejsc pracy, zadowoleni, uśmiechnięci, z poplamionymi krawatami. Obiad został zjedzony i powrócić można do obowiązków biurowych. Najgorsze jest jednak to, że o 14:00 po pysznym obiedzie przygotowanym przez Carmen ja również jestem uśmiechnięta i z pełnym żołądkiem zasiadam przed ekranem komputera z ogromnym przekonaniem, że po raz kolejny spełniłam swoją misję – zjadłam obiad o kolumbijskiej, urzędowej godzinie!
| Napisz komentarz | - Prosimy o
wpisywanie komentarzy związanych z treścią artykułów.
- Ataki słowne i wulgaryzmy
zostaną usunięte.
- Prosimy nie
używać tego portalu do promocji swojej strony internetowej. |
|
(Dodane przez w dniu - 2006-04-02 04:00:51)
Qué rabia todavìa no habìa terminado! y mi relato se repitiò! Disculpen, lo siento!
Decìa que los maestros son los que trabajan con el ladrillo, el cemento... trabajos rudos en general! Son gente madrugadora, a las 4, antes de que cante el gallo ya estàbamos despiertos... y se trabaja sin parar, eso da mucha hambre!
y todo esto no es nada el desayuno es otra historia! Antes de haberse tomado el sagrado "tinto" caldo de papas con costilla ò changuita con huevos y pan (calaos) o con harina de maìz; chocolate con queso y pan o almojàbana ò cuando no hay chocolate aguapanela. huevos fritos, en tortilla, estrellados, tibios...
Al almuerzo siempre hay sopa y seco, el arroz, las papas y la carne no pueden faltar, si no, no es almuerzo, la sobremesa jugo o gazeosa! postre no... Es por eso que en el campo las mujeres la mayor parte del dìa se las pasan en la cocina!
Todo ésto me dio hambre | "barriga llena corazòn contento" :-)
(Dodane przez Claudia w dniu - 2006-04-02 03:43:42)
Si, me acuerdo de todas éstas frases: En la casa cuando éramos niños, mis padres siempre que hacìamos una "burrada": Esta noche te acostaràs con el estòmago vacìo, asì aprenderàs!, pero nunca nos privaron del almuerzo, qué pecadito con los niños! se decian...
En la escuela ò en el colegio a cada vez que jugàbamos a los "garvinches" o a las "moneditas" siempre apostàbamos las onces: el plàtano, el envuelto, la arepa, la gaseosa, la almojàbana, el bocadillo... todo menos el almuerzo!
Los estudiantes que venìan de lejos traìan su almuerzito envuelto en hojas de plàtano para que el calor se conservara, y qué almuerzo! Los padres estaban seguros que entre màs comiéramos mas rendiamos en los estudios!
Y es que hay que alimentar el espìritu y muscular el cerebro, pero primero que todo hay que consentir la barriguita...
Y es que en el campo de que algun niño es delgadito se dice: Pobre gente, ya no tienen ni para comer! yo por ejemplo comìa como una "marrana" como se dice en Boyacà; y nunca engordaba, me sentìa mal... el hecho de estar gordito pero no tanto claro, solo lo necesario para los hombres es signo de fuerza, eso los hace sentir màs machos de lo que son! Para una chica el hecho de tener "formas" es màs atractivo, se tiene màs éxito con los hombres... son màs felices, màs coquetas, màs creìdas...!
En Boyacà ò en Santander que es donde conozco; existen 2 almuerzos: el de las 10:00 que se llama "el piquete" puede ser "el calentado" que es lo que sobrò el dìa anterior, o tambien es "el azado" que està compuesto de "las fines" de la res ò del cerdo chunchulla, hìgado, carne, etc! a ést se le suma las papas saladas o al horno con un ajìcito! o plàtano y yuca azada. en Santander es la carne "oreada"; en los 2 departamentos como bebida "el guarapo" el mazato o "la chicha" "Qué berriondos"
Entre las 12:00 y la 1:00 el almuerzito; si señor!
El "piquete" es una costumbre sobre todo de los agricultores, los ganaderos, los aserradores, los maestros; no confundir maestros y profesores! los maestros son los que trab |
Powered by AkoComment 2.0! and SecurityImage 2.2.0 |
Kolumbijskie zwyczaje 
.jpg)
