|
Co zjemy na obiad – typowe pytanie kolumbijskich urzędników. Przeciętny Kolumbijczyk w momencie kiedy wykonuje rano pierwszy krok, wchodząc do swojego biura, myśli już o obiedzie. Najpierw taki stan rzeczy strasznie mnie irytował i wzbudzał moją furię. Uważałam bowiem, że dorosła osoba może się chyba opanować i jeśli któregoś dnia odmówi sobie obiadu z powodu nadmiaru pracy, nic złego jej się nie stanie. Później uśmiechałam sią już tylko ironicznie na myśl o tych kolumbijskich zwyczajach, a teraz zkolumbianizowałam się już na tyle, że zły humor dopada mnie, ale tylko wtedy, kiedy sama czuję głód i i nie jem obiadu o określonej, urzędowej godzinie!!!
 Co zjemy na obiad? To pytanie, jakie stawiają sobie wszyscy kolumbijscy urzędnicy począwszy od wczesnych godzin porannych. Mam czasami wrażenie, że w Kolumbii wszystko kręci się wokół obiadu. Przeciętny Kolumbijczyk jeśli nie zje obiadu, albo dokładniej, jeśli nie zje obiadu o godzinie 13:00, nie czuje się dobrze, jest nieszczęśliwy, cierpi, ni potrafi się skoncentrować i uważa, że dzień był nieudany. Zaczyna się wiercić, ma zepsuty humor, obraża się, kłóci, itd.
Od pewnego już czasu obserwuję, iż niezależnie od ilości obowiązków i zadań jakie kolumbijski pracownik może mieć w danym momencie na głowie, godzina 13:00 jest godziną świętą w tutejszym słowniku. Jest to pora, kiedy skończyć się może świat, ale wyjść na obiad trzeba.
O 14:00 obiadowy kryzys mija. Pracownicy wracają do swoich miejsc pracy, zadowoleni, uśmiechnięci, z poplamionymi krawatami. Obiad został zjedzony i powrócić można do obowiązków biurowych. Najgorsze jest jednak to, że o 14:00 po pysznym obiedzie przygotowanym przez Carmen ja również jestem uśmiechnięta i z pełnym żołądkiem zasiadam przed ekranem komputera z ogromnym przekonaniem, że po raz kolejny spełniłam swoją misję – zjadłam obiad o kolumbijskiej, urzędowej godzinie!
| Napisz komentarz | - Prosimy o
wpisywanie komentarzy związanych z treścią artykułów.
- Ataki słowne i wulgaryzmy
zostaną usunięte.
- Prosimy nie
używać tego portalu do promocji swojej strony internetowej. |
|
(Dodane przez w dniu - 2006-04-02 04:00:51)
Qué rabia todavěa no haběa terminado! y mi relato se repitiň! Disculpen, lo siento!
Decěa que los maestros son los que trabajan con el ladrillo, el cemento... trabajos rudos en general! Son gente madrugadora, a las 4, antes de que cante el gallo ya estŕbamos despiertos... y se trabaja sin parar, eso da mucha hambre!
y todo esto no es nada el desayuno es otra historia! Antes de haberse tomado el sagrado "tinto" caldo de papas con costilla ň changuita con huevos y pan (calaos) o con harina de maěz; chocolate con queso y pan o almojŕbana ň cuando no hay chocolate aguapanela. huevos fritos, en tortilla, estrellados, tibios...
Al almuerzo siempre hay sopa y seco, el arroz, las papas y la carne no pueden faltar, si no, no es almuerzo, la sobremesa jugo o gazeosa! postre no... Es por eso que en el campo las mujeres la mayor parte del děa se las pasan en la cocina!
Todo ésto me dio hambre | "barriga llena corazňn contento" :-)
(Dodane przez Claudia w dniu - 2006-04-02 03:43:42)
Si, me acuerdo de todas éstas frases: En la casa cuando éramos nińos, mis padres siempre que hacěamos una "burrada": Esta noche te acostarŕs con el estňmago vacěo, asě aprenderŕs!, pero nunca nos privaron del almuerzo, qué pecadito con los nińos! se decian...
En la escuela ň en el colegio a cada vez que jugŕbamos a los "garvinches" o a las "moneditas" siempre apostŕbamos las onces: el plŕtano, el envuelto, la arepa, la gaseosa, la almojŕbana, el bocadillo... todo menos el almuerzo!
Los estudiantes que veněan de lejos traěan su almuerzito envuelto en hojas de plŕtano para que el calor se conservara, y qué almuerzo! Los padres estaban seguros que entre mŕs comiéramos mas rendiamos en los estudios!
Y es que hay que alimentar el espěritu y muscular el cerebro, pero primero que todo hay que consentir la barriguita...
Y es que en el campo de que algun nińo es delgadito se dice: Pobre gente, ya no tienen ni para comer! yo por ejemplo coměa como una "marrana" como se dice en Boyacŕ; y nunca engordaba, me sentěa mal... el hecho de estar gordito pero no tanto claro, solo lo necesario para los hombres es signo de fuerza, eso los hace sentir mŕs machos de lo que son! Para una chica el hecho de tener "formas" es mŕs atractivo, se tiene mŕs éxito con los hombres... son mŕs felices, mŕs coquetas, mŕs creědas...!
En Boyacŕ ň en Santander que es donde conozco; existen 2 almuerzos: el de las 10:00 que se llama "el piquete" puede ser "el calentado" que es lo que sobrň el děa anterior, o tambien es "el azado" que estŕ compuesto de "las fines" de la res ň del cerdo chunchulla, hěgado, carne, etc! a ést se le suma las papas saladas o al horno con un ajěcito! o plŕtano y yuca azada. en Santander es la carne "oreada"; en los 2 departamentos como bebida "el guarapo" el mazato o "la chicha" "Qué berriondos"
Entre las 12:00 y la 1:00 el almuerzito; si seńor!
El "piquete" es una costumbre sobre todo de los agricultores, los ganaderos, los aserradores, los maestros; no confundir maestros y profesores! los maestros son los que trab |
Powered by AkoComment 2.0! and SecurityImage 2.2.0 |
Kolumbijskie zwyczaje 
.jpg)
