Żeby móc cokolowiek powiedzieć na temat traktowania Polaków przez Kolumbijczyków należy rozważyć dwie kwestie: traktowanie Polaków i generalnie obcokrajowców, którzy przybywają do Kolumbii turystycznie i traktowanie Polaków, którzy się w Kolumbii osiedlają i wiążą z tym krajem życie. Są to bowiem dwie zupełnie, odrębne sytuacje.

Kolumbijczycy są z natury narodem bardzo miłym i sympatycznym wobec obcokrajowców. Mam czasami nawet wrażenie, żee obcokrajowców traktuje się tutaj lepiej niż samych Kolumbijczyków. Jest to zachowanie bardzo podobne do nas Polaków, którzy przez lata zabiegaliśmy o kontakty z obcokrajowcami, gdyż wtedy czuliśmy się bardziej interesujący, modni, fajni. Tak samo dzieje się z Kolumbijczykami, dla których posiadanie znajomego obcokrajowca wiąże się z lepszym statusem społecznym i z byciem na fali. Kolumbijczycy chcą się z obcokrajowcem za wszelką cenę zaprzyjaźnić, są dla niego serdeczni i otwarci, pokazują mu najbardziej atrakcyjne w ich opinii miejsca, mówią o Kolumbii zawsze dobrze i cieszy ich fakt, że ktoś zechciał ten ich ukochany kraj poznać. Pamiętać należy jednak o tym, że obcokrajowiec zobligowany jest do mówienia o nowo poznanym kraju najlepiej jak się da. Absolutnie niedozwolone są negatywne komentarze na temat Kolumbii, nawet jeśli są to rzeczy jak najbardziej oczywiste, obiektywne i znane wszystkim. Obcokrajowiec nie ma prawa mówić o Kolumbii źle. Jeśli tak robi, może się natychmiast stąd wynosić, bo takich obcokrajowców Kolumbijczycy nie potrzebują.

Z drugiej strony istnieją obcokrajowcy bardziej i mniej interesujący. Polska nie jest w opinii Kolumbijczyków atrakcyjnym miejscem pochodzenia, dlatego też nas - Polaków nie traktuje się tu jakoś wyjątkowo tylko dlatego, że jesteśmy Polakami. Tak dzieje się natomiast z Francuzami, Kanadyjczykami, Anglikami, Niemcami, itd. którzy wydają się być atrakcyjniejszymi od Polaka narodowościami. Na dobrą sprawę znaczna część kolumbijskiego społeczeństwa nie potrafi nawet ulokować na mapie naszego kraju.

Wszystko to dzieje się na polu czysto społecznym, gdyż opisane wyżej relacje zmieniają się dość znacząco, kiedy zaczyna się z Kolumbijczykami pracować. Wtedy nie jest już tak miło. Nie wiem, czy wynika to ze strachu przed obcokrajowcami, czy też chęcią ochrony własnego miejsca pracy, o które w Kolumbii jest niezwykle trudno, ale atmosfera w kolumbijskich biurach w niczym nie przypomina kontaktów z Kolumbijczykami na ulicy, w kawiarni, w kinie, w muzeum, itd.

W moim przypadku sprawa nieco sią komplikuje, gdyż od dawna brana jestem za Kolumbijkę a nie za obcokrajowca, w związku z czym traktuje się mnie jak swojego. A że Kolumbiczycy sami siebie nie traktują najlepiej, o jakimś specjalnym traktowaniu nie ma co marzyć.

Po czterech miesiącach pracy w Kancelarii Prezydenta Bogoty, tylko nieliczni mówili mi „dzień dobry”. Reszta traktowała mnie jak powietrze, czyli jak normalnego Kolumbijczyka. Pewnego jednak dnia jeden z moich kolegów zbliżył się do mojego biurka w porze kawy i zapytał:

Javier: Ewita, Ty nie jesteś stąd, prawda?

Ewa: Nie, nie jestem stąd.
_{(Nie przypuszczałam jednak, że określenie „stąd” oznaczać miało Bogotę, a nie Kolumbię).}

Javier: Jesteś z Medellín? Ty jesteś paisa?
_{(„Paisa” jest w Kolumbii określeniem na mieszkańców Regionu Kawy, którzy fizycznie są do Polaków dość podobni.)}

Ewa: Nie, Javi, nie... Ja jestem z Polski.

Javier: Co??? Z Polski??? Ale Ty jesteś Kolumbijką, prawda? Twoi rodzice mają polskie korzenie?

Ewa: Nie, to ja jestem z Polski i oczywiście cała moja rodzina również jest Polakami.

Javier: No tak, ale Ty mieszkasz całe życie w Kolumbii, prawda?

Ewa: Nie, mieszkałam niemal całe życie w Polsce. W Kolumbii jestem od czterech lat.
_{(Nie będę mu już mieszać innych krajów, bo w ogóle nic nie pojmie.)}

Javier: Ale cała Twoja rodzina mieszka razem z Tobą w Kolumbii, tak?

Ewa: Nie, jestem tutaj sama. Mam męża Kolumbijczyka. Moja rodzina mieszka w Polsce.
_{(Nie bedę facetowi opowiadać, że rodzice mieszkają od dwóch lat w Mongolii, bo już w ogóle nic nie będzie rozumiał. Niech myśli, że jesteśmy normalną rodziną i że wszyscy mieszkamy w jednym miejscu i tylko jeden wariat wybrał się do kraju tak odległego).}

Javier: A dlaczego mówisz po hiszpańsku jak my? Tam też mówi się po hiszpańsku? Czy może po angielsku?

No i tu zaczyna się całe tłumaczenie: że jestem filologiem, że hiszpańskiego nauczyłam się w Polsce, że mieszkałam również w Hiszpanii, że po hiszpańsku mówiłam już przed przyjazdem do Kolumbii i że w Polsce mówi się po polsku a nie po angielsku. Koniec końców Javi odchodzi zadowolony, że odkrył mój wielki sekret o którym nikt inny nie wiedział.

Następnego dnia rano, wszyscy współpracownicy z mojego piętra 36 krzyczą do mnie od samej windy:

„Buenos días, Ewa, ¿cómo estás?”

Teraz już wiedzą, że jestem obcokrajowcem, a z obcokrajowcem trzeba się zaprzyjaźnić. Kto wie, na co może się taki przydać?

Artykuł ten publikuję na prośbę Ani Kality (kiedyś Siwczyńskiej).

Napisz komentarz
- Prosimy o wpisywanie komentarzy związanych z treścią artykułów. - Ataki słowne i wulgaryzmy zostaną usunięte. - Prosimy nie używać tego portalu do promocji swojej strony internetowej.
Imie:
Tytuł:
BBCode:
Komentarz:
	Wpisz podany w okienku kod bezpieczeństwa. RADA: Jeżeli masz trudności z odczytaniem liter w okienku, kliknij na przycisk "odśwież" (dwie strzalki), aby wygenerować nowy obraz.

Powered by AkoComment 2.0! and SecurityImage 2.2.0