Jest w Kolumbii pewien niepisany zwyczaj, do którego zdążyłam się już przyzwyczaić, ale który nie przestaje mnie irytować. Chodzi o społeczne przyzwolenie reprezentantów porządku publicznego wszelkiego rodzaju do otwierania damskiej torebki dosłownie wszędzie.

W żadnym z innych krajów, jaki miałam okazję odwiedzić, nie istniał taki zwyczaj, chyba że panował tam stan wyjątkowy. W Kolumbii z wiadomych względów trwającej od dziesięcioleci wojny domowej i wszelkiego rodzaju śmiesznych niekiedy prób zapewnienia „bezpieczeństwa” obecni praktycznie wszędzie strażnicy, policjanci, żołnierze, ochrona, itd. każą kobietom otwierać torebki, aby spojrzeć, czy nie ma w ich wnętrzu „czegoś podejrzanego”.

Do sprawdzania torebek i podręcznych walizeczek dochodzi we wszystkich budynkach użytku publicznego, muzeach, teatrach, kinach, uniwersytetach, przystankach szybkiego autobusu Transmilenio, przy wejściu na lotnisko, na koncert, do supermarketu, do księgarni czy biblioteki, itd.

W ten sposób nie mogę wejść do kina, jak robi się to w każdym innym kraju, bez pokazywania wszem i wobec zawartości mojej torby; do autobusu – również nie, jeśli wsześniej nie wykażę, że nie mam przy sobie przedmiotu, który mógły zostać uznany za niebezpieczny. Do muzuem nie wejdę bez otwarcia torebki. Do centrum handlowego, strażnik mnie nie wpuści, jeśli mu nie pokażę, co ze sobą wnoszę. Do wieżowca, w którym pracuję ochrona nie pozwoli mi wejść, mimo iż mnie rozpoznaje i pozdrawia po imieniu, bo przechodzę koło niej codziennie i mimo posiadania przeze mnie elektronicznego karnetu, który otwiera mi automatycznie bramkę, co oznacza, że jestem pełnoprawnym pracownikiem budynku.

Do takiego stanu rzeczy można się oczywiście przyzwyczaić. Zwyczaj jednak zwyczajem, ale otwieranie torebki jest uciążliwe, szczególnie jeśli jak typowa kobieta jesteśmy obładowane siatkami, zakupami, książkami, papierami, płaszczem, na palcu jednej ręki zawieszony mamy karnet pracowniczy i klucze od domu, a w drugiej ręce trzymamy komórkę i pamięć do komputera. W takich przypadkach, nie pozostaje nic innego, jak rzucić wszystkimi dźwiganymi przedmiotami o podłogę i policzyć po cichu do dziesięciu celem uspokojenia nerwów, bo trzeciej ręki niestety nie posiadamy.

Nie będę jednak bardzo narzekać, bo z mężczyznami jest jeszcze gorzej. Pokazywać muszą na każdym kroku znacznie więcej niż torebkę.

Napisz komentarz
- Prosimy o wpisywanie komentarzy związanych z treścią artykułów. - Ataki słowne i wulgaryzmy zostaną usunięte. - Prosimy nie używać tego portalu do promocji swojej strony internetowej.
Imie:
Tytuł:
BBCode:
Komentarz:
	Wpisz podany w okienku kod bezpieczeństwa. RADA: Jeżeli masz trudności z odczytaniem liter w okienku, kliknij na przycisk "odśwież" (dwie strzalki), aby wygenerować nowy obraz.

Powered by AkoComment 2.0! and SecurityImage 2.2.0