Kolumbijczycy bardzo kochają swój kraj i nie pozwolą o nim powiedzieć złego słowa, szczególnie nam – obcokrajowcom. Miłość ta jest na tyle ślepa, że nawet najbardziej obiektywny komentarz,w którym z jakiegoś powodu stwierdza się jakikolwiek feler Kolumbii, może spowodować kłótnię i obrazę.

Jest w Kolumbii pewne niesamowite danie, które stworzono na kolumbijskich Karaibach, ale które ze względu na swoją kreatywność, smak i sympatyczny wygląd przyjęło się w całej Kolumbii. Chodzi o arepa’e huevo.

Dawno temu doszłam już do wniosku, że Kolumbijczycy uwielbiają stadne życie znacznie bardziej niż my - Europejczycy. Wiele jest stadnych zachowań w Kolumbii. Jest ich tyle, że artykuł ten stałby się niepoprawnie długi, dlatego też zdecydowałam wybrać tylko przykładowe sytuacje, które udowadniają tę obserwację.

Obserwując zwyczaje społeczności indiańskich, zamieszkujących Kolumbię przed i po przybyciu do niej Hiszpanów, dochodzę do wniosku, że wiele z tych tradycji jest mi niezwykle bliskich.

W Polsce utarło się, że biorąc ślub człowiek zyskuje nowych rodziców, których, w dobrym tonie, nazywać powinno się mamą i tatą. Choć powoli tendencja ta się zmienia, odkąd sięgam pamięcią, tak właśnie było.

Mimo, iż zabrzmi to zabawnie, właśnie w ten sposób pozdrawiają się codziennie Kolumbijczycy.

Pisałam już o tym, że w Kolumbii powitanie, czy to przez telefon czy też na ulicy, jest długie i intensywne i trwa kilka dobrych minut.

W Kolumbii naturalnym zachowaniem jest wpadanie na moment krótszy albo dłuższy do znajomych. Nie jest to może tak powszechne, że odbywa się codziennie, ale w porównianiu z warunkami europejskimi zdarza się dość często.

Oglądając któregoś popołudnia w telewizji powtórkę jednej z najlepszych i klasycznych, kolumbijskichh telenowel – „Brzyduli”, której nota bene kilka lat temu, kiedy seriał wyświetlany był w Polsce zupełnie nie rozumiałam, a której sens i ukryta satyra są dla mnie absolutnie jasne w chwili obecnej, przypomniała mi się pewna sytuacja.

31 grudnia to w Kolumbii prócz sympatycznego, rodzinnego spotkania bardzo podobnego do polskiej Wigilii i całego mnóstwa pysznego jedzenia, również moment odprawania przeróżnych rytuałów, które udowadniają, że Kolumbia to interesujący zlepek kultur, mentalności i ras...

Są w Kolumbii dwie daty, kiedy koniecznie należy założyć nowe rzeczy: 25 grudnia i 1 stycznia, które podobne są w tym sensie do polskiego Święta Zmarłych, kiedy to na cmentarze wychodzą w Polsce tłumy ludzi w nowych płaszczach, szalikach, czapkach i kozakach, jakby to była rewia mody.