Przyjechałam do Bogoty w sierpniu 2003 r. i pierwszym obrazem, jaki ukazał się moim oczom zaraz po opuszczeniu lotniska, nie były ani olbrzymie zielone góry okalające miasto, ani też silne, tropikalne Słońce, ani nawet palmy, które zawsze powodują u mnie dreszcz emocji. Obrazem, który utrwalił się w mojej głowe byli żołnierze na ulicach, którzy wskazywali na fakt, że przybyłam do kraju wojny. Pięćdziesiąt lat konfliktu zbrojnego dla ścisłości.

Przyjeżdżając się po raz pierwszy do Kolumbii, człowiek staje twarzą w twarz z rzeczywistością związaną z wojną, która dotyka nas tutaj na każdym rogu ulicy. Ja osobiście bałam się na początku żołnierzy ubranych w wojenne mundury z karabinami maszynowymi przewieszonymi przez ramię i koralami śmierci, które owijały nabojami ich szyje. Ubrani w ten sposób spacerują po ulicach: przed katedrą, przed Pałacem Prezydenckim, na rogu ulicy historycznej dzielnicy...

Podczas pierwszych dni mojego pobytu z dużą dozą ostrożności wychodzilam na ulice i przechodziłam obok żołnierzy, starając się zawsze nie stąpać bezpośrednio pod huśtającą się lufą karabinu, aby przypadkiem przestraszony czymś żołnież nie wystrzelił mi w stopę i nie spowodował kalectwa na całe życie.

W Kolumbii nowo przybyła osobę onieśmelają stałe kontrole przeprowadzane w każdym dosłownie miejscu. W banku przy każdej transakcji należy pozstawić odcisk palca wskazującego; przy wejściu do kina zawsze stoi dwóch policjantów, którzy otwierają kobietom torebki, a mężczyznom wykonują kontrolę osobistą; przy wyjściu z supermarketu pokazac należy wszystkie zakupy; na przystankach autobusowych zawsze stoją żołnierze sprawdzający plecaki podróżujących. Najczęściej do kontroli wybierają oni osoby, które się spieszą (ci, którzy wchodzą na przystanek powoli, nie są chyba niebezpieczni – to moja policyjna obserwacja); przy wjeździe do centrum handlowego, muzeum, teatru lub restauracji należy wysiąść z samochodu, otworzyć bagażnik i udowodnić, że nie wwozi się żadnego partyzanta (guerrillero), ani tym bardziej bomby. Taki stan rzeczy jest w mojej opinii zupelnie absurdalny, biorąc pod uwagę współczesny rozwój technologii, dzięki któremu w XXI wieku bomba nie musi wypełniać całego bagażnika, a zmieścić może się w oprawkach okularów lub w długopisie, który mam w kieszeni. Są to kontrole zupełnie pozbawione sensu, które utrudniają codzienne życie, denerwują, powodują utratę czasu i cierpliwości. Kontrole zbyt łatwe do oszukania…

Ale nie to jest w Kolumbii najgorsze. Bardziej śmieszy mnie widok spacerujących ulicami brygad antypartyzanckich, w skład których wchodzą mężczyźni z wymalowanymi na czarno-zielono twarzami, ubrani w kaski i mundury, którzy schować się mogą w dżungli, a nie w centrum 10-milionowego miasta i którzy przypominają kolumbijskich Terminatorów. Taki spektakl żołnierzy przygotowanych do walki zbrojnej, z bronią i nabojami nie powoduje u mnie nic niego jak strach i panikę.

Z czasem obraz wojska uzbrojonego po same zęby nie wydaje się już tak szokujący. Prawda jest taka, że człowek nie może się do takiego stanu rzezy przyzwyczaić, ale powoli zaczyna go akceptować i przekonuje samego siebie, tak jak stara się nam wmówić na każdym kroku, że tak jest lepiej, że w ten sposób czujemy się bezpieczniej. Jestem w kraju wojny i nikogo nie mogę oszukać, że jest inaczej.

Napisz komentarz
- Prosimy o wpisywanie komentarzy związanych z treścią artykułów. - Ataki słowne i wulgaryzmy zostaną usunięte. - Prosimy nie używać tego portalu do promocji swojej strony internetowej.
Imie:
Tytuł:
BBCode:
Komentarz:
	Wpisz podany w okienku kod bezpieczeństwa. RADA: Jeżeli masz trudności z odczytaniem liter w okienku, kliknij na przycisk "odśwież" (dwie strzalki), aby wygenerować nowy obraz.

Powered by AkoComment 2.0! and SecurityImage 2.2.0