Indiańska mochila jest rodzajem worka wykonanego z nitek, który Indianie przewieszają sobie na plecach na krzyż. Jednak poza częścią codziennego ubrania, mochila jest czymś dużo istotniejszym. Jest bowiem symbolem Matki Ziemi, początku i końca tego wszystkiego, co istnieje, kobiety i matki (płodności), która niesie na plecach swoje dziecko. Jest również środkiem ekspresji Indian i symbolem ich tożsamości.
Tkactwo jest zajęciem typowo damskim. Indiańskie kobiety uczą się tej czynności od najmłodszych lat, gdyż znajomość techniki tkania gwarantuje im znalezienie dobrego męża. Kobiety tkają torby nawet wtedy, kiedy tracą wzrok. Tkają o każdej porze dnia: na drodze, podczas spotkań i wizyt. Jest to zajęcie codziennie, które wrosło tak silnie w indiańską tradycję jak zwyczaj żucia liści koki przez mężczyzn. Oni wymieniają liście koki na znak przyjaźni, one zaś wymieniają swoje materiały, kiedy gromadzą się, aby poplotkować.
Mochile wykonywane są z bawełnianych nici (symbol czystości i męskiego nasienia), fique (rodzaj nici wydobywanej z agawy), występującego w dużych ilościach w lasach tego regionu i owczej wełny. Tkanie torby rozpoczyna się w formie spirali po czym kontynuuje się zgodnie z porządkiem stworzenia świata przez boga Arhuacos: zaczyna się okrągłą bazą, która stopniowo rośnie. Wełna może pozostać w naturalnej barwie lub jednym z czterech, oryginalnych kolorów, symbolizujących pierwsze matki (cztery rasy): biały, żółty, czerwony i czarny. Wełna farbowana może być jednak tylko naturalnymi barwnikami pochodzącymi z roślin, gdyż farba oznacza krew roślin.
Utkany materiał reprezentuje zawsze geometryczne formy jako elementy indiańskiego świata, tzw. kanas. Nowe i dziwne figury pochodzące ze świata zewnętrznego nie są dozwolone ani dobrze widziane, gdyż oznaczają nieznajomość indiańskiej mitologii. Ręce, które tkają, muszą czynić to zgodnie z pamięcią, tradycją i indiańskim prawem.
Tradycja i talent w splataniu nitek i tworzeniu z nich toreb nie jest związany wyłącznie z pracą zarobkową. Jest on bowiem częścią indiańskiej krwi, historii i sekretów ukrytych w niciach – niciach, które sprawiają, że indiańska rasa żyje.
Dla siły życia rosną kwiaty kaktusa żywiąc pokojem ptaki. Kontynuują moje oczy […] Kontynuują moje sny W pojednaniu z naszymi zmarłymi... ... Kobiety kontynuują, przeplatając życie.
/Vito Apshana, największy poeta Wayuú/
Napisz komentarz
- Prosimy o
wpisywanie komentarzy związanych z treścią artykułów. - Ataki słowne i wulgaryzmy
zostaną usunięte. - Prosimy nie
używać tego portalu do promocji swojej strony internetowej.
Komentarze
info (Dodane przez Alegria castro w dniu - 2006-04-20 10:39:22) quisiera resivir informacion de tejidos, me interesa mucho, en estos momentos me encuaentro haciendo una mochila de la Sierra NEvada de Santa Marta. les agradesco su atencion.
Saber mas (Dodane przez andrea w dniu - 2006-03-10 07:40:39) Hola yo vivo en Madrid Espańa, soy bogotana y quisiera intercambiar algunas ideas con ustedes, me gustaria abrir un campo para la compraventa de las mochilas que tejen los indigenas de mi pais, . mi email es
gracias
Taka jest Kolumbia 
Życie Indian Arhuacas i Wayuús (społeczności zamieszkujące Sierra Nevada w pobliżu Santa Marta) toczy się wokół tkania, stanowiącego różne formy komunikacji. 
Tkactwo jest zajęciem typowo damskim. Indiańskie kobiety uczą się tej czynności od najmłodszych lat, gdyż znajomość techniki tkania gwarantuje im znalezienie dobrego męża. Kobiety tkają torby nawet wtedy, kiedy tracą wzrok. Tkają o każdej porze dnia: na drodze, podczas spotkań i wizyt. Jest to zajęcie codziennie, które wrosło tak silnie w indiańską tradycję jak zwyczaj 
Utkany materiał reprezentuje zawsze geometryczne formy jako elementy indiańskiego świata, tzw. kanas. Nowe i dziwne figury pochodzące ze świata zewnętrznego nie są dozwolone ani dobrze widziane, gdyż oznaczają nieznajomość indiańskiej mitologii. Ręce, które tkają, muszą czynić to zgodnie z pamięcią, tradycją i indiańskim prawem.