Los Wayúu są indiańską społecznością, zamieszkującą półwysep La Guajira, położony na granicy Kolumbii i Wenezueli. Los Wayúu są ludzmi pustyni, piasku, słońca i wiatru. Los Wayúu od wieków wyspecjalizowali się w tkactwie, które jest dla nich dziedzictwem i swego rodzaju praktyką kulturową.

Tkactwo to dla Wayúu sztuka wyrażania życia, tak jak społeczność ta je odczuwa.
Tkactwo jest bowiem symbolem kreatywności, inteligencjji i wiedzy. Kobiety Wayúu łączą tkanie z z innym rodzajem codziennej pracy. Tkają w wolnym czasie, podczas wizyt i kiedy udają się w podróż.

Tradycja tkanin Wayúu

Charakterystycznym elementem tkanin Wayúu są figury geometryczne, reprezentujące elementy otaczającej ich natury (zwierzęta, rośliny, gwiazdy, ślady, itd.) lub abstrakcyjne formy, do przedstawienia których używa się silnych i bardzo kontrastujących ze sobą kolorów, będących znakiem rozpoznawczym kultury Wayúu. Im bardziej skomplikowana jest figura, tym większa wartość artykułu.

Chinchorro i hamak

Chinchorro i hamak, czyli “wiszące łóżka, w których Wayúu odpoczywa, śpi, rozmawia, przyjmuje wizyty, pracuje, płodzi i wydaje na świat potomostwo”, są jednym z najważniejszych elementów społecznego i osobistego życia Wayúu. Są to dwa fundamentalne wyroby, związanego z kulturą cultura Wayúu i mimo, że pełnią one tę samą funkcję, włókienniczo są zupełnie inne.

Różnica między chinchorro i hamakiem polega na tym, że chinchorros są elastyczne i wykonywane są z luźnie splatanych włókien. Hamaki natomiast wykonane są z włókien spoistych, zwartych i są znacznie cięższe.

Kilka informacji dotyczących chinchorros i hamaków Wayúu:

• Hamak lub chinchorro wykonany przez społeczność Wayúu może ważyć około 6 kg.
  
  
• Hamaki Wayúu są najszersze, najdłuższe i najładniej wykonane ze wszystkich hamaków spotykanych w Kolumbii.
  
  
• Do wykonania hamaka potrzeba 2-6 miesięcy ręcznej pracy.
  
  
• Chinchorros wykonywane przez Wayúu chronią przed zimnem, unoszącym się z ziemi, dzięki podwójnej wartwie nici. Poza tym, wyposażone są w tzw. “boczne falbany” (potocznie nazywane flecos czyli grzywki), wykonane z nici i służące za kołdrę lub koc, którymi można się przykryć w zimne noce pustyni La Guajira.

Mochila

Mochila, określana jako susu (czyli “to co idzie razem z Tobą”), jest podstawowym elementem ubrania Wayúu. Wykonywana jest z włókna maguey (rodzaj agawy) i bawełny, na pospolitym szydełku.

• Kobiety Wayúu uczą się tkania mochilas podczas okres tzw. “blanqueo”. Jest to czas, w którym młode dziewczyny pozostają w kontakcie tylko ze swoimi krewnymi kobietami, które uczą je bycia żoną Wayúu (pokazują im jak wykonywać prace domowe i skupiają się między innymi na tkaniu).
  
  
• Każda torba wykonywana jest tylko przez jedną kobietę, która odpowiedzialna jest w pełni za jej projekt.
  
  
• Praca nad jedną mochilą trwa około 20 dni.

Istnieje kilka typów mochilas:

• Susuchon – wisi u pasa, po każdej stronie guayuco (opaski na biodra) jedna.
  
  
• Susu – to mochila używana na codzień, o średniej wielkości, którą Wayúu nosi ze sobą zawsze i wszędzie.
  
  
• Ainacajatu – to duża mochila, w której kobieta nosi chinchorro, ubrania i inne przedmioty niezbędne w podróży.
  
  
• Zapatera – to duża, męska mochila, której kształt przypomina walec.
  
  
• Kattowi – to niezwykle mocna mochila, używana do transportu naczyń z wodą i innych ciężkich przedmiotów, itd.

Napisz komentarz
- Prosimy o wpisywanie komentarzy związanych z treścią artykułów. - Ataki słowne i wulgaryzmy zostaną usunięte. - Prosimy nie używać tego portalu do promocji swojej strony internetowej.
Imie:
Tytuł:
BBCode:
Komentarz:
	Wpisz podany w okienku kod bezpieczeństwa. RADA: Jeżeli masz trudności z odczytaniem liter w okienku, kliknij na przycisk "odśwież" (dwie strzalki), aby wygenerować nowy obraz.

Powered by AkoComment 2.0! and SecurityImage 2.2.0