Pochodzenie typowego stroju z płaskowyżu Boyacá określanego jako ruana, czyli kwadratowego lub prostokątnego koca z rozcięciem na środku, przez które przekłada się głowę, prowadzi nas do spotkania Hiszpanów z plemieniem Chibcha, które zamieszkiwało ten południowoamerykański region. Hiszpanie przybywając do Kolumbii, spotkali w Boyacá ludzi okrytych strojem doskonale przystosowanym do panującego na tamtejszej mesecie chłodu, który odzwierciedlał zarazem ich pozycję społeczną i odróżniał płeć.
Indiańskie kobiety używały jako okrycia kwadratowego koca sięgającego im do kostek znanego jako chircate; mężczyźni zaś chronili się przed zimnem długim poncho, które sięgało im do kolan.
Przywiezione przez hiszpańskich konkwistadorów w XVI wieku do regionu Boyacá płaszcze wraz z typowymi ubraniami Indian Chibcha dały początek nowemu ubraniu, które składa się obecnie z: drelichowych spodni, bawełnianej koszuli, espadryli, sombrero z deptanej słomy i wełnianej ruany.
Głównym elementem tego stroju pozostaje jednak ruana. Najprawdopodobniej jej aktualna wersja jest imitacją poncho, wprowadzonego do tutejszej mody przez Indian Yanaconas podczas hiszpańskiej kolonizacji terytorium Tunja. Kronikarze opisują, iż w XVIII wieku produkcja ruan, w większości w ciemnych kolorach, była ważnym źródłem dochodu tej prowincji. Później Wicekról Espeleta zabronił rzemieślnikom Nowego Królestwa używania ruan, uważając je za ubranie koncentrujące „brud osobisty”. Mimo tego zakazu użycie owego przykrycia nie wyszło z mody, a Kolumbijczycy uznali je za niezbędny element typowego stroju regionalnego Boyacá.
Aktualnie ruana jest najpopularniejszym okryciem używanym przez całe kolumbijskie społeczeństwo w chłodne popołudnia i wieczory. Ruana ogrzewa bowiem dużo bardziej niż normalny sweter, a jej narzucenie na ramiona oznacza uznanie jej wartości kulturowej i identyfikowanie się z mieszkańcami Kolumbii.
I jak mówi kolumbijskie bambuco:
Płaszcz starego szlachcica pęka aby stać się ruaną a cztery brzegi mylą zamek z szałasem. Jest założycielką miast z tiple i toporem i z wędrownym psem, który połknął górę.
Męski płaszcz kołdra z rodzimej kołyski, wierny cień moich dziadków i skarb mojej ojczyzny. Smak słodkiego grzechu i słodkie ciepło spódnicy, wykrzykują w czterech rogach uścisk ruany.
Ponieważ mam szlachetnych przodków Don Kiszota i plemię Quimbaya, zrobiłem antioqueñską ruanę z kastylijskiego płaszcza. Dlatego, kiedy obejmuję jej fałdy a one obejmują mnie czuję, że to, co okrywa moja, dumna ruana, to moja dusza.
/„Ruana” Luis C. González/
Napisz komentarz
- Prosimy o
wpisywanie komentarzy związanych z treścią artykułów. - Ataki słowne i wulgaryzmy
zostaną usunięte. - Prosimy nie
używać tego portalu do promocji swojej strony internetowej.
Komentarze
(Dodane przez w dniu - 2007-09-03 08:46:31) "Popularna jeżyna leśna nazywana jest również czarną maliną. Krzak jeżyny ze swoimi kolcami przypomina krzew dzikiej róży. Owoce jeżyny podobne są do podłużnych truskawek lub naparstków." Ten urywek tekstu należałoby zweryfikować. Malina czarna jest krzyżówką, a nie leśną jeżyną.
asi es!!! (Dodane przez julián lópez guío w dniu - 2006-03-28 12:06:02) AMO A BOYACÁ, con ruana o sin ruana, en la mina o en el surco, en la ciudad o en el campo,en el calor o en el frio, en Tunja o en Madrid Espańa(donde vivo). Y si..soy putamente regionalita.100%colombiano y 110% boyaco o boyacense como más les guste, un saludo
Tesoro de nuestras raíces (Dodane przez William w dniu - 2005-07-25 20:07:11) Realmente es cierto que valorar lo que nos distingue hace reconocer de dónde venimos, además nos permite luchar por lo que somos y creemos como colombianos. Debemos sentir orgullo de nuestra nacionalidad, pues tierra como la que tenemos muchos la desean y pocos como nosotros la tenemos. Solo que debemos aprovechar las oportunidades que nos brinda nuestra tierra y luchar por lo bueno para que generaciones futuras encuentren muchas más razones para sentir orgullo de nuestra tierra colombiana.
Nuestra herencia (Dodane przez Wilmer Adrián Quintero w dniu - 2005-06-15 09:29:59) Creo que es muy importante de indagarnos sobre el valor estético y sígnico que se han dejado atrás por la globalización y con el que queremos pertenecer a otras culturas traídas de los americanos.
(Dodane przez w dniu - 2005-05-14 16:01:47) Hola:
Me siento orgullosa de ser boyacense y cada vez que puedo, traigo mi ruana a la Universidad. Soy estudiante de 8 semestre de ingeniería de sistemas en la UNAD. Mi correo es
Taka jest Kolumbia 
Pochodzenie typowego stroju z płaskowyżu Boyacá określanego jako ruana, czyli kwadratowego lub prostokątnego koca z rozcięciem na środku, przez które przekłada się głowę, prowadzi nas do spotkania Hiszpanów z plemieniem Chibcha, które zamieszkiwało ten południowoamerykański region. Hiszpanie przybywając do Kolumbii, spotkali w Boyacá ludzi okrytych strojem doskonale przystosowanym do panującego na tamtejszej mesecie chłodu, który odzwierciedlał zarazem ich pozycję społeczną i odróżniał płeć. 
Głównym elementem tego stroju pozostaje jednak ruana. Najprawdopodobniej jej aktualna wersja jest imitacją poncho, wprowadzonego do tutejszej mody przez Indian Yanaconas podczas hiszpańskiej kolonizacji terytorium Tunja. Kronikarze opisują, iż w XVIII wieku produkcja ruan, w większości w ciemnych kolorach, była ważnym źródłem dochodu tej prowincji. Później Wicekról Espeleta zabronił rzemieślnikom Nowego Królestwa używania ruan, uważając je za ubranie koncentrujące „brud osobisty”. Mimo tego zakazu użycie owego przykrycia nie wyszło z mody, a Kolumbijczycy uznali je za niezbędny element typowego stroju regionalnego Boyacá. 
Płaszcz starego szlachcica 
Ponieważ mam szlachetnych przodków 