Ciocia Wanda, która zrobiła prawo jazdy w wieku 65 lat, po śmierci swojego męża, zdając ten egzamin uspokajała sama siebie, mówiąc: „Prowadząc samochód, nie ma się co stesować. Trzeba tylko patrzeć na samochód jaki ma się przed i za sobą, a reszta nas nie interesuje”.

Taki stan rzeczy obowiązuje może i w Polsce, ale na pewno nie w Kolumbii i podejrzewam, że ciocia Wanda miałaby dość duży problem w poruszaniu się samochodem po jakimkolwiek kolumbijskim mieście.

W tym bowiem latynoskim kraju, należy nie tylko uważnie obserwować, co robi samochód z tyłu i z przodu, ale także zerkać stale na wszystkie otaczające nas samochody, pieszych, rowerzystów, setki autobusów z rurami wydechowymi na dachach, zanieczyszczającymi powietrze w sposób karygodny, motocyklistów (których jest tu całe mnóstwo), policjantów, stojących często na skrzyżowaniach, bezdomnych ciągnących po ulicach wózki ze śmieciami, a czasami nawet w centrum dużego miasta czy na autostradzie – wozy zaprzeżone w konia.

Na kolumbijskich ulicach panuje bowiem przysłowiona „wolna amerykanka”. Każdy robi, co mu się podoba: skręcanie w prawo z lewego pasa jest jak najbardziej normalne, gwałtowne hamowanie autobusu co kilkanaście metrów, nikogo tu nie dziwi. Kolumbijscy kierowcy są absolutnie nieprzewidywalni, a prowadzenie samochodu po ulicach kolumbijskich miast zmusza człowieka do oczopląsu i patrzenia we wszystkie trzy lusterka na raz, wychylania się przez okno dla skorygowania tego, czego w lusterku nie dostrzegliśmy, trąbienia bez przerwy i na wszystkich, pewnej dozy wyuczonego chamstwa, gdyż bez tego nie jesteśmy w stanie nawet wyjechać z garażu, nie wspominając już o ulicy podporządkowanej, gdyż grzeczne przepuszczanie stojącego samochodu z włączonym kierunkowskazem w kolumbijskim rozumieniu nie istnieje. Kto żwawszy i bardziej chamski wygrywa na kolumbijskiej drodze.

Prawo jazdy w Kolumbii
Oficjanie prawo jazdy w Kolumbii „się wyrabia”. Nieoficjalnie – kupuje się ten dokument. Jak to wygląda? Z jednej strony istnieją szkoły nauki jazdy i niby po ukończeniu takiego teoretycznego kursu i kilkunastu godzinach przemieszczania się po dużym, kolumbijskim mieście zdaje się egzamin uprawniający do prowadzenia samochodu. W rzeczywistości niewiele osób do takiego egzaminu przystępuje.

Kiedy przyjechałam do Kolumbii z moim polskim i podobno międzynarodowym prawem jazdy (biała książeczka z wymienionymi dzisiątkami krajów, na jakie ów dokument jest ważny), natychmiast udałam się do wydziału transportu Urzędu Miasta Bogoty z prośbą o potwierdzenie, czy mogę w Kolumbii prowadzić samochód. Pani spojrzała na moje dokumenty i stwierdziła, że moje prawo jazdy nie jest w Kolumbii ważne, bo nie ma daty, do kiedy zostało wydane. Tłumaczę więc, że w Polsce prawo jazdy dla osoby nie mającej problemów ze zdrowiem i szeczgólnie ze wzrokiem wydawane jest tylko raz w życiu i się nie przeterminowuje. Według pani urzędniczki, takie prawo jazdy nie jest ważne, bo w Kolumbii co kilka lat dokument trzeba odnawiać (w ten sposób do budżetu miasta wpływają stale pieniądze), a mojego się nie da. Na pytanie, co mam wobec tego zrobić, aby móc prowadzić samochód, który właśnie zakupiłam, pani kazała mi robić kurs jeszcze raz i zdawać egzamin. Po uzyskaniu dokumentu (czyli za kilka tygodni), miałam wrócić do tego samego biura, przedstwiać świadectwo od lekarza, stwierdzające, iż jestem zdrowa i sprawna do prowadzenia samochodu i zapłacić za wydanie kolumbijskiego prawa jazdy.

Zdenerwowana wyszłam z biura i w drzwiach w wpadłam na pana, który doskonale wiedział czego potrzebuję. Pewnie obserwował mnie od wejścia do urzędu, albo i pani dała mu znać co i jak. Pan zapytał, czy potrzebny jest mi dokument o zdaniu prawa jazdy. Za 50.0000 pesos (80 PLN) na murku przed urządem i dosłaownie na poczekaniu, wypisał mi dokument, że właśnie zdałam egamin, wypełnił formularz z pieczątką lekarską, stwierdzający, że mam sokoli wzrok 20/20 i że mogę prowadzić samochód na kolumbijskich drogach.

Z plikiem ciepłych jeszcze dokumentów wróciłam po 15 minutach do biurka pani, która jeszcze moment wcześniej wiedziała, że prócz polskiego prawa jazdy nie posiadałam nic więcej. Pani jakby nigdy nic przyjęła ode mnie dyplom ukończenia kursu i zaświadczenie lekarskie i i kazała za tydzień wrócić po kolumbijskie prawo jazdy.

Dokładnie tą samą strategię – podobnie jak rodowici Kolumbijczycy obrałam przy wyrabianiu prawa jazdy na motocykl, którym również swego czasu przemieszczałam się po Bogocie.

Użycie migacza w Kolumbii
Kierunkowskazów w kolumbijskich pojazdach na dobrą sprawę mogłoby w ogóle nie być, bo i tak nie zwraca na nie uwagi, nie mówiąc już o ich włączaniu przy skręcie w prawo lub w lewo. W Kolumbii, jeśli chcemy skręcić lub włączyć się do ruchu, wyciągamy przez okno rękę. Jeśli skręcamy w lewo, rękę przez okno wystawia kierowca; jeśli w prawo – robi to siedzący obok pasażer. Moja mama doskonale opanowała tę technikę i przy każdej zmianie pasa na autostradzie, zgrabnie wyciągała przez okno rękę, dzięki czemu dość sprawnie poruszałyśmy się po Bogocie. Ja zaś doszłam już do takiej wprawy, że nawet podczas wakacji w Polsce, zapominając, że tam zwracamy uwagę na migacz, wyciągam przez okno rękę ku uciesze i zdziwieniu innych kierowców.

Napisz komentarz
- Prosimy o wpisywanie komentarzy związanych z treścią artykułów. - Ataki słowne i wulgaryzmy zostaną usunięte. - Prosimy nie używać tego portalu do promocji swojej strony internetowej.
Imie:
Tytuł:
BBCode:
Komentarz:
	Wpisz podany w okienku kod bezpieczeństwa. RADA: Jeżeli masz trudności z odczytaniem liter w okienku, kliknij na przycisk "odśwież" (dwie strzalki), aby wygenerować nowy obraz.

Powered by AkoComment 2.0! and SecurityImage 2.2.0