W Polsce moda odgrywa istotną rolę, będąc w pewien sposób społecznym wyznacznikiem bycia „na czasie”. Jeśli nie jesteś modna, coś jest nie tak, jesteś dziwna i inna. Zimowe buty, płaszcze, kurtki, szaliki i czapki zmieniamy w Polsce minimum raz do roku. Tak samo dzieje się ze strojami kąpielowymi, bo przecież nie wypada pokazać się dwa lata z rządu w tym samym bikini.

Kiedy modny jest czerwony, cała Polska zamienia się w plantację truskawek; kiedy modne są kokardy, większość kobiet zawiązuje bluzki pod szyją; kiedy modne zaczynają być buty z okrąglym nosem, na ulicach rzadkością będzie znalezienie kogoś w butach z czubkiem; kiedy przychodzi moda na zwężane u dołu spodnie, mimo iż przypomina się chodzącą marchewkę i tylko osoba o wyjątkowo smukłych i zgrabnych nogach wygląda w nich przyzwocie, polskie kobiety ubierają się w taki model.

Sposób ubierania i bycie na czasie z najnowszymi, lokalnymi trendami (bo najczęściej nie mają one nic wspólnego z modą panującą w wielkich, światowych stolicach mody, a ich celem jest tylko pobudzenie handlu i wzrostu sprzedaży określonego typu rzeczy o danej porze roku) są w Polsce uważane za swego rodzaju wizytówkę.

Jedna z koleżanek - Polek mieszkających w gorącym regionie Kolumbii, po dwóch latach pobytu tutaj, pojechała do Polski odwiedzić rodzinę. Wzięła ze sobą płaszcz, jaki przywiozła do Kolumbii dwa lata wcześniej i którego nigdy nie wyciągnęła z szafy ze względy na gorący klimat. Tak oto relacjonuje na swoim blogu komentarz innej Polki związany z płaszczem:

_{„Stara koleżanka stancjowa [...] na mój widok krzyczy: Dlaczego masz taki stary płaszcz? (Tłumaczyć się, że nie uważam za stosowne kupować sobie nowego, skoro w Wielkim Mieście (tzn. tropikalnym Cali; moj komentarz) swetry mi niepotrzebne?).”}

Dla mnie to chodzenie wyznaczonymi ścieżkami i bycie modnym na siłę, „bo tak trzeba”, jest kompletnym absurdem i brakiem własnego stylu. Nie daję się wobec tego zmanipulować i ubieram się jak mi się podoba, a czy to, co na siebie wkładam jest akurat modne czy nie, guzik mnie tak naprawdę obchodzi.

W Kolumbii sytuacja wygląda nieco inaczej. Z jednej strony Kolumbia znana jest w całej Ameryce Łacińskiej z organizowanych tutaj od 18 lat największych targów mody „Colombia Moda” i posiada oczywiście doskonałych projektantów, między innymi Silvię Tcherassi, Marię Luisę Ortiz, Olgę Piedrahita, Amelię Toro i Hernana Zajar, itd. Mnie szczególnie podobają się propozycje dwóch ostatnich projektantów, gdyż łączą one nowoczesne formy i kolory z tradycyjami kolumbijskich Indian, wykorzystując oryginalne molas, etniczną biżuterię, jako uzupełnienie stroju, indiańskie torby mochilas, itd. Zresztą zobaczcie sami:

Z drugiej strony, Kolumbia ubiera się w co chce. Szczerze mówiąc, pojęcia nie mam, jaki kolor jest tu aktualnie modny, bo jak tylko wyjrzałam dziś za okno, żeby mieć na ten temat jakiś pogląd, zobaczyłam całą tęczę barw.

W Kolumbii każdy nie tylko robi ale i ubiera to, na co ma w danej chwili ochotę. Tego samego dnia, na ulicy można zobaczyć kobiety w podkoszulkach, sandałkach i spódniczkach mini, inne w kozakach i kurtkach, inne w skórzanych płaszczach, a jeszcze inne w kaloszach. Każdy zakłada tutaj to, co lubi i w czym czuje się najlepiej: zwężane spodnie, dzwony, szorty, rybaczki, letnią suknię, albo sztruksową, grubą spódnicę.

Takie rozwiązanie jest chyba najlepsze: robić co się chce i ubierać się, jak się chce, bo najważniejsze w całym tym modnym temacie jest bycie sobą.

Napisz komentarz
- Prosimy o wpisywanie komentarzy związanych z treścią artykułów. - Ataki słowne i wulgaryzmy zostaną usunięte. - Prosimy nie używać tego portalu do promocji swojej strony internetowej.
Imie:
Tytuł:
BBCode:
Komentarz:
	Wpisz podany w okienku kod bezpieczeństwa. RADA: Jeżeli masz trudności z odczytaniem liter w okienku, kliknij na przycisk "odśwież" (dwie strzalki), aby wygenerować nowy obraz.

Powered by AkoComment 2.0! and SecurityImage 2.2.0