Niewiele jest uroczystości religijnych, które w tak doskonały sposób łączą w sobie elementy duchowe i materialne. Wraz z końcem października, po obchodach Halloween, w kolumbijskiej atmosferze odczuwa się nagłą zmianę nastroju. Konflikty znikają, trudności idą w zapomnienie i pozornie wszystko staje się łatwiejsze. Społeczeństwo z pobożnością i radością oczekuje na przybycie Dzieciątka Jezus, gdyż religijne tradycje są tylko pretekstem do ogromnej fiesty.

Dowodem na współistnienie elementów religijnych i laickich w Boże Narodzenie jest typ muzyki, jakiej słucha się w tym okresie. Z jednej strony mamy klasyczne kolędy, z drugiej natomiast słynne melomerengues – sympatyczne kompozycje, które wyrosły z kultury popularnej i które towarzyszą nam w autobusach i taksówkach, dając wszystkim podróżującym ogromną, grudniową radość.

Melomerengues akceptowane są w grudniu przez wszystkie grupy społeczne, mimo że w pozostałych miesiącach odrzucane są przez większość, która uznaje je za pospolite. Melomerengues powstają na bazie dwuznaczności a ich celem jest rozładowanie emocji, namiętności i tego wszystkiego, co na codzień zakazane. Zawierają zawsze sporą dawkę krytyki kolumbijskiego społeczeństwa, powodując tym samym dużo śmiechu. Niektóre piosenki rozpoczynają się niewinnie tematami związanymi ze zwierzętami, na przykład: „Śpiewa kogut”, „Świnia”, „Papuga Facunda”, ale w trakcie śpiewania zwierzętom dodaje się cech seksualnych, zwłaszcza damskich. Śpiewa się o niewierności, wulgarności i nierówności społecznej.

Muzyka melomerengues ma dość ciekawe korzenie. Jak wyjaśnia Alvaro Gärtner – wydawca „Gaceta” (Cali), melomerengue pochodzi od dominikańskiego merengue. Stamtąd dostało się do strefy andyjskiej. W zachodniej części Andów merengue zamieniło się w parranda, a następnie wymieszało się z muzyką carrilera i dało początek guasca, z którą często mylone są melomerengues, gdyż większość z nich to właśnie guascas. W części wschodniej, andyjskie merengue wymieszało się z rumba criolla i elementami guabina, torbellino i pasillo, dając początek carranga.

Niezależnie od nazwy jaką przyjął ten typ grudniowej muzyki, melomerengues słuchane są przez wszystkich i w każdym miejscu Kolumbii, a najzabawniejszy jest fakt, że wpadają w ucho szybciej niż możnaby przypuszczać.

Poniżej, „La boqitrompona” („Wielka buzia”, dosł. Buzia jak trąba) – bożonarodzeniowe melomerengue.

Powered by Castpost

Napisz komentarz
- Prosimy o wpisywanie komentarzy związanych z treścią artykułów. - Ataki słowne i wulgaryzmy zostaną usunięte. - Prosimy nie używać tego portalu do promocji swojej strony internetowej.
Imie:
Tytuł:
BBCode:
Komentarz:
	Wpisz podany w okienku kod bezpieczeństwa. RADA: Jeżeli masz trudności z odczytaniem liter w okienku, kliknij na przycisk "odśwież" (dwie strzalki), aby wygenerować nowy obraz.

Powered by AkoComment 2.0! and SecurityImage 2.2.0