Tym razem, będzie mało świątecznie, mimo iż data mogłaby tak sugerować. Będzie za to o życiu na pokaz, co w Kolumbii jest dość często spotykane.

Pracuję i generalnie jestem w zawodowym środowisku ludzi, którym żyje się w Kolumbii relatywnie dobrze.

Wydawać więc by się mogło, że skoro mają na dobre życie, nie muszą niczego udawać. Tak jednak się w tym środowisku nie da, gdyż należy się pokazać, czyli zawsze kiedy tylko to możliwe udawać, że ma się więcej niż w rzeczywistości. Absurdalne to, ale niestety prawdziwe.

I tak, na przykład, w Bogocie należy mieszkać na północy, bo tam znajdują się „porządne” dzielnice. Nie ważne, że nasze biuro znajduje się w samym sercu miasta. Ludzie wolą stać po dwie godziny w jedną stronę rano i dwie kolejne godziny wieczorem wracając z pracy w korku albo w brudnym autobusie, niż przenieść się gdzieś bliżej? Dlaczego? A no dlatego, że „nie jest dobrze widziane” mieszkanie w dzielnicach południowych.

Ja nie jestem Kolumbijką i moja mentalność jest nieco inna. Jestem przede wszystkim wygodna i dlatego szukam lokum niedaleko miejsca pracy, żeby nie przemierzać dwa razy dziennie takiego molocha, jakim jest 8-milionowa Bogota. Na moje mieszkanie 300 metrów od biura, które wybrałam celowo, aby nie tracić połowy życia na idiotyczne stanie w korku i niepotrzebny stres, koledzy z pracy reagują skwaszoną miną.

Jedynym co mnie ratuje, jest fakt, że jestem obcokrajowcem, a „ci zawsze są jacyś dziwni”...

A ja nadal uważam, że nie ma to jak serce miasta. Wszędzie blisko. Wokół muzea, kina i teatry. Życie kulturalne, koncerty, cicloruta czyli niedziela rowerowa blisko... Do pracy docieram piechotą w 7 minut i dzięki temu mogę wstać dwie godziny później niż moi znajomi. Kiedy ja już dochodzę wieczorem do domu, oni ciągle jeszcze siedzą za kierownicą albo w autobusie.

Do tematu mieszkania niezbędna jest oczywiście służąca. W każdym dosłownie kolumbijskim domu, jaki znam, jest taka pomoc.

Zanim przyjechałam do Kolumbii, znajoma, która miała okazję odwiedzić ten kraj przede mną, opowiadała mi o pomocy domowej w znajomym domu. Myślałam wówczas, że to jakaś wyjątkowo dobrze prosperująca familia, która pozwolić sobie może na taki luksus, który znałam do tej pory z latynoskich telenowel. Ubrana w fartuszek i białe buty (istnieją nawet specjalne sklepy z „ubrankami dla pomocy domowych”) służąca (na szczęście nie zawsze w tym uniformie, choć dość często), jest w każdym szanującym się kolumbijskim domu.

Z jednej strony – kolumbijskie życie na pokaz to mieszalnie w dobrych dzielnicach i płacenie za wynajem sumy niejednokrotnie przekraczającej możliwości finansowe danej osoby. Do tego dodać należy pękające w szwach karty kredytowe, dzięki którym jeździ się do Europy na wakacje a potem przez wiele miesięcy spłaca długi; horrendalny kredyt na samochód, bo w rodzinie musi ich być minimum dwa; tylko markowe rzeczy...

Najważniejsze bowiem, to się pokazać. Nie ważne, że w domu je się ryż z jajkiem i oszczędza na prysznicu (cena wody zależy bowiem od estrato, w jakim się mieszka). Tego nikt nie widzi. Wszyscy wiedzą, że mieszka się na północy miasta, w dobrze brzmiącej dzielnicy (Rosales, Chicó, Santa Ana, Santa Barbara...), jeździ się najnowyszym modelem Megane, pomoc domowa, kiedy państwa nie ma w domu, pierze, prasuje i odkurza.

Taki jest właśnie żywot większości moich znajomych. Moja tutejsza koleżanka – inna od całej reszty, bo miszkająca w Candelarii, ma na nich takie fajne powiedzenie.

To tak tytułem kolumbijskiej rzeczywistości, bo mango prawie każdy ma na drzewie w ogródku...

Napisz komentarz
- Prosimy o wpisywanie komentarzy związanych z treścią artykułów. - Ataki słowne i wulgaryzmy zostaną usunięte. - Prosimy nie używać tego portalu do promocji swojej strony internetowej.
Imie:
Tytuł:
BBCode:
Komentarz:
	Wpisz podany w okienku kod bezpieczeństwa. RADA: Jeżeli masz trudności z odczytaniem liter w okienku, kliknij na przycisk "odśwież" (dwie strzalki), aby wygenerować nowy obraz.

Powered by AkoComment 2.0! and SecurityImage 2.2.0