Kilka dni temu podczas obchodów IV Międzynarodowego Kongresu Języka Hiszpańskiego w Cartagenie, złożony został hołd kolumbijskiemu nobliście – Gabrielowi Garcii Marquezowi.

Gabo (jak zwykli nazywać tego, wielkiego pisarza jego rodacy) wyjawił we właściwy sobie, realno-magiczy sposób problemy, jakie przeżył, pisząc tę niesamowitą powieść, która uczyniła go sławnym na całym świecie i którą przeczytało do tej pory ponad 50 milionów ludzi.

W związku z obchodami 80 urodzin Garcii Marqueza, w Kolumbii wydana została limitowana edycja miliona egzemplarzy "Stu lat samotności", zawierająca drzewo genealogiczne rodziny Buendía i wyjaśnienia użytych w powieści słów, charakterystycznych dla kolumbijskiego wariantu języka hiszpańskiego, które mogą być niezrozumiałe dla niekolumbijskich czytelników. Gdyby wszystkich czytelników "Stu lat samotności" zgromadzić w jednym miejscu, stworzylibyśmy jeden z 20 najliczniej zamieszkałych państw na świecie.

"Kiedy pisałem "Sto lat samotności", nawet w największym delirium nie wyobrażałem sobie, że będę uczestniczył w wydarzeniu zamykającym edycję miliona egzemplarzy. Myśl, że milion osób czytało będzie coś napisanego w samotności mojego pokoju, 28 literami alfabetu i dwoma palcami jako całym moim arsenałem, wydałaby mi się zupełnym szaleństwem" – tak zaczął Marquez swoją wypowiedz na Kongresie w Cartagenie.

Gabo rozpoczął pisanie w wieku 17 lat. Od tego momentu każdy dzień rozpoczyna pukaniem w klawiaturę wcześniej maszyny do pisania a obecnie kompuera i wypełnianiem białych katek historiami nigdy wcześniej nie opowiedzianymi, które czynią szczęśliwymi jego czytelników.

Historia powtania "Stu lat samotności" jest równie magiczna jak sama książka. W wieku 38 lat, Marquez zasiadł przed maszyną do pisania i wystukał: "Wiele lat później, stojąc naprzeciw plutonu egzekucyjnego, pułkownik Aureliano Buendía miał przypomnieć sobie to dalekie popołudnie, kiedy ojciec zabrał go ze sobą do obozu Cyganów, żeby mu pokazać lód." Pisząc te słowa, nie miał najmniejszego pojęcia, skąd one pochodzą ani dokąd go one poprowadzą. Od tamtego momentu codziennie, przez kolejnych 18 miesiący, pisał i pisał, aż do skończenia powieści.

Marquez był wówczas osobą bardzo ubogą i jego największym problem był brak papieru. Każdy błąd mekanograficzny oznaczał, że kartka lądowała w koszu na śmieci i trzeba było ją przepisywać. W ten sposób śmietnik zapełniał się co dnia zgniecionymi papierami.

Kolejnym problemem był brak stałej pensji. Podczas pisania "Stu lat samotności" osobą utrzymującą dom, męża, dwójkę dzieci i siebie była Mercedes – ukochana żona autora. Nikt tak naprawdę nie wie, jak Mercedes podczas tych długich 18 miesięcy zdobywała jedzenie i pieniądze na utrzymanie. Początkowo sprzedawała ona rodzinną biżuterię. Kiedy jednak okazało się, że przepiękne kolczyki z diamentami, naszyjnik ze szmaragdów i pierścionki z rubinami, które były całym jej posagiem, w rzeczywistości okazały się niczym więcej jak kolorowymi szkiełkami, Mercedes udała się do właściciela wynajmowanego mieszkania i z całą wiarą w nową powieść męża, poprosiła go o odłożenie zapłaty czynszu na za pół roku.

Po zakończeniu pisania, Marquez zwrócił się do swojej przyjaciółki - Esperanzy Araiza, zwanej Pera (Gruszka) o przepisanie powieści. Niestety Pera z zapisanymi przez Marqueza kartkami, poślizgnęła się schodząc po stopniach autobusu podczas ulewnego deszczu i upuściła wszystkie papiery w kałużę. Zebrała oryginał powieści pomazany i prawie nieczytelny i nie mówiąc nic autorowi, zabrała je do domu, wysuszyła i wyprasowała kartka po kartce.

Na początku sierpnia 1966 r. Marquez i Mercedes udali się na pocztę, aby wysłać gotowe już "Sto lat samotności" do wydawnictwa Suramericana do Buenos Aires. Cena paczki zawierającej 590 zapisanych stron powieści przekraczała jednak posiadany budżet. Mercedes podliczyła wszystko, co miała w torebce. Łącznie z monetami wyszło tego 53 pesos. Cena za przesyłkę wynosiła jednak 82 pesos. Marquez podzielił więc paczkę na dwie części i wysłał tylko jedną, nie zastanawiając się, jak na prawdziwego Kolumbijczyka przystało, za co i kiedy wyśle drugą część. Ja możny by przypuszczać, przez pomyłkę wysłał drugą część książki, zawierającą zakończenie, a nie początek.

Zanim jednak zdobył pieniądze na przesłanie pierwszej, niewysłanej części, wydawnictwo Suramericana nie mogąc doczekać się pierwszej części, skontaktowało się z nim i samo przesłało pieniądze na wysłanie pierwszej połowy.
W ten sposób, mimo wszystkich, możliwych przeszkód losu, dane nam było wreszcie otrzymać "Sto lat samotności", które magiczne jest nie tylko samo w sobie, ale i historia jego powstania mogłaby posłużyć za materiał do kolejnej, fascynującej książki.

Wypowiedz Gabriela Garcíi Márqueza na Kongresie w Cartagenie (wersja oryginalna).

Napisz komentarz
- Prosimy o wpisywanie komentarzy związanych z treścią artykułów. - Ataki słowne i wulgaryzmy zostaną usunięte. - Prosimy nie używać tego portalu do promocji swojej strony internetowej.
Imie:
Tytuł:
BBCode:
Komentarz:
	Wpisz podany w okienku kod bezpieczeństwa. RADA: Jeżeli masz trudności z odczytaniem liter w okienku, kliknij na przycisk "odśwież" (dwie strzalki), aby wygenerować nowy obraz.

Powered by AkoComment 2.0! and SecurityImage 2.2.0