„Łóżko zmusza nas do przyzwyczajenia się do niego, do odpowiedniego ułożenia i poszukiwania odpoczynku w zmienianych stale pozycjach. Hamak przybiera naszą formę, zaraża się naszymi zwyczajami, powtarza delikatnie i łagodnie, formę naszego ciała. Łóżko jest twarde, postawione definitywnie. Hamak jest gościnny, wyrozumiały, pofalowany, przyjemny i miękki i towarzyszy wszystkim kaprysom naszego zmęczenia i niespodziwanej potrzebie spokoju. Nieustannie przybiera różne formy dopasowując się do fizycznych potrzeb naszego ciała i zmęczenia. Hamak swoim kołysaniem pomoga w zaśnięciu. Między nim a łóżkiem pojawia się wyraźna granica solidarności wobec rezygnacji.”
/Luis da Camara Cascudo. Rede de Dormir: uma Pesquisa Etnográfica. 2 ed. São Paulo: Global, 2003/

W każdym zakątku Ameryki Łacińskiej spotkamy tą sieć splątanych nitek, która przypomina tęczę rozwieszoną między palmami i która służy zarówno jako łóżko, kanapa, huśtawka, jak i kołyska dla niemowlęcia – hamak. W dużych ilościach występuje przede wszystkim na wybrzeżach i w tropiku, gdzie upał sprawia, że jest to idealne miejsce do odpoczynku na świeżym powietrzu.

Jego korzenie są dość niepewne, ale najprawdopodobniej jako pierwsi użyli hamaków Majowie jeszcze przed Konkwistą Ameryki. Do ich tkania wykorzystywali włókien pochodzących z pnia drzewa określanego jako hamak lub agawy z której wydobywali nić – henequén.

Kiedy Krzysztof Kolumb dotarł do Antyli, jego oczom ukazały się kolorowe hamaki, nazywane przez Indian ini. Z ogromną ciekawością Hiszpanie obserwowali jak tubylcy wygodnie w nich odpoczywali. Powróciwszy do Hiszpanii, kolonizatorzy zabrali ze sobą kilka hamaków, które okazały się doskonałym wynalazkiem szczególnie dla marynarzy, gdyż nie zabierały dużo miejsca w przestrzeni przeznaczonej na łóżka w kajutach i pozwalały żeglarzom na przyjemny odpoczynek. Pierwsze opisy hamaków pojawiają się w tekstach hiszpańskich i portugalskich pisarzy w XVI wieku: Pedro Vaz de Caminha, Gonzalo Fernández de Oviedo i Bartolomé de Las Casas.

Hamak był i jest dla latynoskiego społeczeństwa przedmiotem niezbędnym. Jeden z biografów Szymona Boliwara – Arturo Uslar Pietri opowiada, że kolumbijski Wyzwoliciel używał hamaka jako „swojego łóżka, krzesła do pracy […] kiwał się na nim i bez przerwy z niego wstawał, dyktował listy i rozrysowywał operacje”. W swojej książce, Pietri podkreśla, iż dla Europejczyków hamak był czymś niezrozumiałym, gdyż „stanowił symbol niższości i barbarzyństwa”.

W ciepłym klimacie, jaki panuje tutaj w Kolumbii, nie ma nic przyjemniejszego od ułożenia się wygodnie w hamaku, który stanowi element południowoamerykańskiej tradycji oraz symbol kreatywności, spokoju i harmonii tego społeczeństwa i jego zwyczajów. Pamiętajmy zawsze, iż najlepszym sposobem położenia się w hamaku jest ułożenie w poprzek, gdyż tylko tak zagwarantujemy sobie prawdziwą wygodę.

„Hamak jest indiańskim łożem. Z Indianiana przeszedł na kreolskiego mieszańca. Jest łóżkiem i fotelem ludzi z wiosek. Pochodzi z odległej Ameryki i stanowi nierozerwalną część tutejszej filozofii życia”.
/Arturo Uslar Pietri/

Napisz komentarz
- Prosimy o wpisywanie komentarzy związanych z treścią artykułów. - Ataki słowne i wulgaryzmy zostaną usunięte. - Prosimy nie używać tego portalu do promocji swojej strony internetowej.
Imie:
Tytuł:
BBCode:
Komentarz:
	Wpisz podany w okienku kod bezpieczeństwa. RADA: Jeżeli masz trudności z odczytaniem liter w okienku, kliknij na przycisk "odśwież" (dwie strzalki), aby wygenerować nowy obraz.

Powered by AkoComment 2.0! and SecurityImage 2.2.0