Nie jest to strona polityczna, ale jako dziennikarz i osoba, dla której z własnej woli Kolumbia stała się drugą ojczyzną, nie potrafię pozostać obojętna na ból Kolumbii, na widok cierpiących, lękających się o życie swoje i swoich najbliższych, panującą tu niesprawiedliwość społeczną, przemoc, łamanie praw człowieka.

Przerażona jestem niewiedzą nie tylko ogromnej rzeszy nieświadomych politycznie Kolumbijczyków, ale także mieszkających w Kolumbii Polaków, którzy, wydawałoby się, mają obiektywniejsze spojrzenie na tutejszą rzeczywistość od rodowitych mieszkańców tego kraju.

Postanowiłam więc poświęcić ten artykuł niezwykle istotnej dla współczesnej historii Kolumbii manifestacji 6 marca 2008, równie ważnej jak ta poprzednia z dnia 4 lutego 2008 r. Osobiście udział wzięłam w obydwóch marszach.

W Kolumbii żyje około 4 milionów ludzi przesiedlonych, a właściwie w brutalny sposób pozbawionych dobytku całego życia przez paramilitarne oddziały AUC (Autodefensas Unidas de Colombia). To stawia pod tym względem Kolumbię na drugim miejscu po Sudanie. Jak podają organizacje humanitarne – paramilitarne oddziały, często przy udziale regularnego wojska, unicestwiły do dzisiejszego dnia 80 tysięcy osób, uważanych formalnie za zaginione. Około 3000 Kolumbijczyków zostało wrzuconych do rzek lub pogrzebanych w fosach. Ludzie ci przed śmiercią byli torturowani. Rodziny nie wiedzą, gdzie się znajdują, czy żyją czy już nie, gdzie zostali pochowani.

W latach 1982 - 2005 oddziały paramilitarne dokonały 3500 masakr na ludności cywilnej i zawładnęły 6 milionami hektarów ziemi. Od roku 2002, kiedy rzekomo się zdemilitaryzowały (naprawdę działają aktualnie pod nazwą „Águilas Negras” czyli „Czarnych Orłów”), zabijają każdego roku w brutalny sposób 600 osób. W chwili obecnej paramilitares mają powiązania z 35% kolumbijskiego parlamentu. Wielu tych polityków zajmuje ważne stanowiska państwowe i dyplomatyczne.

Z drugiej strony regularne oddziały wojska popełniły od 2002 roku około 850 egzekucji, które prezentowane były w kolumbijskich mediach jako tzw. „positivos”, czyli jako ataki na guerrillę. W rzeczywistości ofiarami tych zbrodniczych akcji są niewinni ludzie, nie mający z guerillą nic wspólnego, których się torturuje, zabija, po czym fotografuje na potrzeby prasy w zainscenizowanym miejscu, z karabinem obok ciała. Giną w ten sposób niewinne dzieci, kobiety i mężczyźni.

Przeciwko tym właśnie zbrodniom odbyła się 6 marca 2008 demonstracja pod współnym hasłem:

Homenaje nacional a las víctimas del paramilitarismo,
la parapolítica y los crímenes del Estado.

Por los desaparecidos, por los desplazados, por los masacrados, por los ejecutados.

Narodowy hołd dla ofiar paramilitares,
parapolityki i zbrodni popełnionych przez Państwo.

Za zaginionych, uchodźców, zmasakrowanynch i zamordowanych.

Manifestacja ta nie była wygodna dla obecnego rządu Kolumbii, dlatego też informacja o niej została ocenzurowana i zmanipulowana przez media, znajdujące się w ogromnej większości w rękach prywatnych właścicieli. Doszło do tego, że trzeźwo myśląca osoba woli w ogóle nie oglądać wiadomości, bo manipilacja informacyjna jest tak ogromna, że nie trzeba być ekpertem, żeby się jej dopatrzeć.

Przyjrzyjmy się kilku faktom związanym z manifestacją 6 marca i jej prezentacją w kolumbijskich mediach:

• Od samego początku manifestacja odbywać się miała i odbyła się pod przytoczonym wyżej hasłem. W kolumbijskich mediach obcięto i zmieniono jej tytuł na wygodniejszy “Marcha contra toda la violencia” (Marsz przeciw przemocy), albo “Marcha por la paz” (Marsz pokojowy).
  
  
• Cenzura, jaką zastosowano w prasie i mediach elektronicznych, odnosząc się do tematu marszu była niewiarygodna. Podczas, gdy manifestacja z 4 lutego (przeciw FARC) była news’em numer 1, o manifestacji z 6 marca wzmianka pojawiała się przed samymi wiadmościami sportowymi, przez zaledwie momencik (pewne, znane mi osoby informacji nie zdołały się dopatrzeć) i zawsze z innym ustosunkowaniem i komentarzem, niż rzeczywisty.
  
  
• W telewizyjnej relacji z marszu wyciszone zostały wszelkie krzyki i wyzwiska, jakie padały pod adresem kolumbijskiego rządu i prezydenta.
  
  
• Telewizyjna kamera pokazywała obrazy manifestacji w stałym ruchu, nie zatrzymując się, nie zbliżając obrazu, nie przystając przy żadnych, niewygodnych napisach na plakatach ani niesionych kartkach. Wszelkie nieprzychylne napisy pod adresem prezydenta, paramilitares i wojska były celowo przez kamerę omijane. Jeśli pokazano cokolwiek, były to niezwykle neutralne hasła, związane z domaganiem się jakże wyczekiwanej przez kolumbijski naród wymiany humanitarnej albo uwolnienia uprowadzonych przez guerillę.
  
  
• Osoby, które zaproszono do wypowiedzenia się przed telewizyjnymi kamerami, to najczęściej rodziny zaginionych żołnierzy. Nie pokazano publicznie wysiedlonych rolników, liderów politycznych, normalnych ludzi, którzy ucierpieli w tym konflikcie.
  
  
• Przepytywanym nigdy nie zadawano pytania, co stało się z ich krewnymi i kto jest tej sytuacji winny?

Jaki profil ludzi uczestniczył w obydwóch demonstracjach:

4 lutego

W manifestacji wzięli udział ludzie, którzy chcą w Kolumbii pokoju, którzy zmęczeni są trwającą tu od 50 lat wojną, boją się uprowadzeń, nie chcą powtórzyć losu Ingrid Betancour i którym zależy na swobodnym pojechaniu na finkę, czyli do domku wypoczynkowego za miastem.

Jak że demonstracja odbywała się w godzinach pracy, w biurach i urzędach pracownikom pozwolono na jej przerwanie i wzięcie w niej udziału. Rozdawano nawet białe koszulki z napisem „Kolumbia to ja” i białe chorągiewki.

Tego dnia nie odbywały się zajęcia w szkołach, a dzieci w białych bluzeczkach również szły w pokojowym marszu. Do złudzenia przypominało mi to „dobrowolną manifestację” na Kubie, jaką obserwowałam kilka lat temu. Wtedy na pytanie, czy wszyscy Kubańczycy muszą iść w pochodzie, usłyszałam, że jeśli ktoś jest chory, to nie musi. Tym razem – w demokratycznej Kolumbii wszystko odbywało się równie spontaniczne...

Atmosfera demostracji bardziej przypominała festyn i radosne święto niż poważną, polityczną manifestację.

Rodziny uprowadzonych przez guerillę osób (z niewielkimi wyjątkami) zignorowały demonstrację i nie wzięły w niej udziału.

Aby opowieści stało się zadość, manifestację poparli siedzący w więzieniach paramilitares.

W telewizji, radiu i prasie nie mówiło się o niczym innym, tylko o sukcesie i masowym udziale kolumbijskiego narodu w marszu przeciw guerrilli.

Dlaeczego w ten sam sposób nie potraktowano marszu z 6 marca?

6 marca

Tym razem w manifestacji uczestniczył zupełnie inny typ ludzi: ludzie poniżeni, biedni, mniejszości murzyńskie i indiańskie, które cierpią najbardziej, bo to właśnie one pozbawiane są ziemi. Ponadto w marszu udział wzięły rodziny zaginionych, zamordowanych, ludzie, którzy stracili cały dorobek życia, studenci państwowych uczelni, rodziny uprowadzonych przez guerillę.

Państwowe szkoły odwołały zajęcia, natomiast szkoły prywatne pracowały normalnie, z krótkim apelem podczas przerwy.

W moim biurze manifestacja jakby nie istniała. Otrzymaliśmy tylko mail’a od „nie wiadomo kogo” z absurdalną informacją, że manifestacja ta odbywać się będzie pod patronatem Chaveza, co miało oznaczać, że udział w niej byłby źle widziany. O godzinie zero, wszyscy współpracownicy stukali w klawiatury, jakby na zewnątrz nic się nie działo, udawali, że nie słyszą krzyków dochodzących z ulicy (a pracuję na 35 piętrze, tak że krzyczano głośno) i nie widzą przez okna węży manifestujących, którzy przemieszczali się w stronę Placu Boliwara.

Tym razem nie rozdano koszulek, ani chorągiewek.

Atmosfera demostracji była absolutnie smutna i robiąca wrażenie, odbywała się w cieniu ogromnych, rozwieszonych na murach zdjęć twarzy zamordowynch przez paramilitares.

W miejscu nie mającym nic wspólnego z marszem, ale w tym samym momencie jeden z paramilitarnych bandytów – Éver Veloza znany jako 'HH' z frontu Calima odpowiadał przed sądem za popełnione przez siebie okrucieństwa i nie mógł sobie przypomnieć, czy zamordował 1200 czy 1500 niewinnych Kolumbijczyków.

_{Zdjęcia: Ronald Dueñas.}

Napisz komentarz
- Prosimy o wpisywanie komentarzy związanych z treścią artykułów. - Ataki słowne i wulgaryzmy zostaną usunięte. - Prosimy nie używać tego portalu do promocji swojej strony internetowej.
Imie:
Tytuł:
BBCode:
Komentarz:
	Wpisz podany w okienku kod bezpieczeństwa. RADA: Jeżeli masz trudności z odczytaniem liter w okienku, kliknij na przycisk "odśwież" (dwie strzalki), aby wygenerować nowy obraz.

Powered by AkoComment 2.0! and SecurityImage 2.2.0