W Kolumbii z powodu położenia geograficznego i bliskości równika nie ma pór roku, o czym wspominałam już niejednokrotnie. Mimo wszystko można tutaj zaobserwować konkretne dwie pory: suchą i deszczową.

W tej chwili niewątpliwie rozpoczęła się w Kolumbii pora deszczowa, która zaczyna mnie już irytować. Pada i pada… Na moment wychodzi słońce i wtedy otwieram balkon, odsłaniam okno i kładę się na łóżku jak jaszczurka, bo tamtędy wpada kolumbijskie słońce, które grzeje mocno na tak dużej wysokości (2600 m.n.p.m) i przez chwilę czuję się lepiej. Ale za chwilę znowu pada… I tak w kółko - od miesiąca i podobno taki stan rzeczy potrwa do lipca.

Prócz deszczu w Bogocie jest bardzo zimno. Czasami nawet temperatura w nocy spada do 5º C.

Powołując sie na tatę lekarza, medycznie poczucie zimna to wypadkowa trzech czynników: temperatury, wilgotności powietrza i ruchu powietrza. Może być mróz, ale bez wiatru i przy niskiej wilgotności, nie jest on tak dokuczliwy. Może być relatywnie temperatura wysoka, ale wiatr i (lub) wilgotność powodują uczucie przenikliwego zimna.

Bogotańskie domy i mieszkania nie są przystosowane do takiego klimatu. Tutejsze konstrukcje sprawdzają się doskonale w tropiku: w Cartagenie, Barranquilli, Cali, nawet w Medellin, itd. ale nie w zimnej, wietrznej i deszczowej Bogocie. Okna mają jedną szybę, a ściany są cieniutkie. Co prawda w nowych mieszkaniach zainstalowane są bardzo romantyczne i przyjemne kominki. Trudno jednak ogrzać 80 metrowe mieszkanie kominkiem znajdującym się w części wypoczynkowej.

Jedyną osobą, jaką znam w Bogocie, która posiada centralne ogrzewanie, jest moja studentka – Francuzka, mieszkająca w najbardziej ekskluzywnej dzielnicy miasta. Ona również się żali. Ogrzewanie co prawda ma, ale o jego użyciu decyduje administracja budynku, w związku z czym włączenie pieca zależy od samopoczucia pana nadzorcy i od tego, czy jest mu zimno czy też nie.

Kiedy publicznie przyznaję się do faktu, że w życiu nie czułam takiego zimna w żadnym innym miejscu, jakie odwiedziłam, znajomi Kolumbijczycy patrzą na mnie z niedowierzaniem: „Co ona wygaduje? Przecież w Polsce bez przerwy padać musi śnieg i musi być przeraźliwie zimno”.

Zimno jest jednak nie tylko mnie. Moja znajoma – Orlis chodzi po domu w grubej kurtce i wełnianych, ekwadorskich skarpetach; mój przyjaciel – Jaime siedzi przed komputerem zawinięty w kołdrę, my z kolei próbujemy ogrzać się kocem z wielbłąda przywiezionym z Mongolii. A najgorsze jest to, że w Polsce nikt mi nie wierzy i wszyscy myślą, że ja stale wygrzewam się pod palmą.

Nie pozostaje mi nic innego jak robienie dobrej miny do złej gry, a raczej pogody.

Napisz komentarz
- Prosimy o wpisywanie komentarzy związanych z treścią artykułów. - Ataki słowne i wulgaryzmy zostaną usunięte. - Prosimy nie używać tego portalu do promocji swojej strony internetowej.
Imie:
Tytuł:
BBCode:
Komentarz:
	Wpisz podany w okienku kod bezpieczeństwa. RADA: Jeżeli masz trudności z odczytaniem liter w okienku, kliknij na przycisk "odśwież" (dwie strzalki), aby wygenerować nowy obraz.

Powered by AkoComment 2.0! and SecurityImage 2.2.0