Początki bananów sięgają roku 650 naszej ery, kiedy roślina ta pojawiła się w Azji południowej. Banany znane współcześnie przybyły do Ameryki w 1516 r. z Wysp Kanaryjskich.

Europejscy konsumenci traktują banany jako deser, ale tak naprawdę roślina ta jest podstawowym składnikiem codziennego jadłospisu ponad 400 milionów ludzi mieszkających w 100-u krajach tropikalnych.

Obecnie na całej planecie istnieje 500 gatunków bananów, a Kolumbia jest ich trzecim światowym producentem, dlatego właśnie określa się ją jako kraj bananowy. Tutaj, banany przygotowuje się na różne sposoby: duszone, gotowane, na parze, smażone, pieczone, itd. Spożywane są w różnych formach, jako chipsy, tosty, plasterki, monety, itd.

W załeżności od gatunku zmienia się również kolor bananowej skórki, od zielono-żółtego, przez żółty, żółto-czerwony aż do ciemnoczerwonego. Skórka platanów jest zielona i dużo grubsza, a miąższ mączysty i biały. Miąższ małych bananów ma przybiera kolor kości słoniowej, a ich skórka jest delikatna i żółta. Smak platanów i bananów jest słodki, intensywny i perfumowany, platany jednak zawierają mniejszą ilość cukru od surowych bananów.

Niektórzy uważają, że drzewo to, które rośnie we wszystkich kolumbijskich ogrodach, na patiach domów, u brzegów ulic i w każdym wolnym i niezabudowanym miejscu w mieście „nie nadaje się do niczego”, inni twierdzą, że ta cudowna roślina potrafi zabliźniać rany. W każdym razie, banany i platany są podstawowym pokarmem i składnikiem kolumbijskiej kuchni. Ich roczne spożycie w Kolumbii wynosi 160 kg na osobę.

W ostatnich latach, zainteresowanie konsumentów krajów uprzemysłowionych nieskazitelnym wyglądem tzw. „banana kosmetycznego” powoduje iż poszukuje się bananów o konkretnych i ściśle określonych wymiarach i skórce bez najmniejszej plamki. Taka produkcja realizowana za pomocą wysoce zmodernizowyanch systemów zwraca się ku użyciu ogromnych ilości chemikaliów. Jej rezultatem jest również wyrzucanie do śmieci wielkich ilości bananów, które nie spełniają międzynarodowych norm. Tym, co najlepiej opisuje aktualną sytuację na kolumbijskich plantacjach bananowych, jest cisza. Zarówno zwierzęta, ptaki i małpki, które zamieszkiwały te regiony uciekają od bananowców. I słusznie!

W dalszej części, zaprezentuję Wam kilka głównych typów kolumbijskiego banana:

Bocadillo (kanapeczka): zawiera sporą ilość cukru. Mierzy około 15 cm. Po obraniu, ukazuje się złoto-żółty miąższ. Skórka tego gatunku bananów jest bardzo cienka i delikatna, należy więc uważać, aby obierając owoc, nie uszkodzić go.

Plátano verde (zielony platan): to typ bananów dużo większych od tych żółtych, o grubej, zielonej skórze. Jego rozmiary wahają się od 30 – 50 cm. Platany spożywa się na surowo, kiedy są już dojrzałe i zmieniają kolor skórki na żółty. Można je również ugotować.

Morado (fioletowy platan): jego charakterystyczną cechą jest delikatna kombinacja smakowa: lekko kwaskowa z nutką słodyczy.

Hartón (wielki): tak określa się duże platany przeznaczone do gotowania. Osiągają spore rozmiary i nie są tak słodkie jak pozostałe gatunki pochodzące z tej samej rodziny.

Na zakończenie, proponuję Wam krótką podróż po kolumbijskich przepisach na dania wykonane z bananów:

Słodkie platany
Deser platanowo - kawowy
Platanowe tosty
Kuszące platany
Bananowe grzanki
Smażone banany
Ryba w sosie platanowym
Platany z szynką
Platanowe kuleczki
Bananowa torta
Bananowa sałatka z kremem mandarynkowym
Tropikalny placek z dojrzałego platana

Napisz komentarz
- Prosimy o wpisywanie komentarzy związanych z treścią artykułów. - Ataki słowne i wulgaryzmy zostaną usunięte. - Prosimy nie używać tego portalu do promocji swojej strony internetowej.
Imie:
Tytuł:
BBCode:
Komentarz:
	Wpisz podany w okienku kod bezpieczeństwa. RADA: Jeżeli masz trudności z odczytaniem liter w okienku, kliknij na przycisk "odśwież" (dwie strzalki), aby wygenerować nowy obraz.

Powered by AkoComment 2.0! and SecurityImage 2.2.0