Do Kolumbii wróciłam zaledwie trzy tygodnie temu, a już miałam okazję uczestniczyć w dwóch sytuacjach, które przyprawiły mnie o zawrót głowy, zdenerwowanie i trochę ironicznego uśmiechu.

Kolumbia ma swój charakter, czasami nieco absurdalny (pewnie jak i inne kraje, bo żaden nie jest idealny). Dlatego też niektóre rzeczy budzić mogą oburzenie i sprzeciw. Tym razem będzie o uniwersytetach i salonach samochodowych. Obie historie są prawdziwe i nie ma w nich cienia fantazji, choć dla osób postronnych mogłoby to tak wyglądać.

Jak dostać się na wirtualny uniwersytet?

Sprawę znam z autopsji, gdyż bliska koleżanka w mojej obecności zbierała dokumenty, które postanowiła złożyć na kierunek Komunikacja Społeczna na Narodowym Uniwersytecie w Cali. Studia mają się odbywać w systemie wirtualno-zaocznym. Wszystko brzmi normalnie. O co więc chodzi?

Dokumenty, jakie należy złożyc, żeby się na taki uniwersytet dostać (na wszystkie kierunki, nie tylko na Komunikację), to oczywiście fotokopia zdania egzaminu maturalnego, dowód osobisty, zdjęcia, jakaś opłata i zaświadczenie lekarskie, które stwierdza, że osoba ubiegająca się o dostanie na studia nadaje się do życia w grupie. Nie żartuję! Nazwa brzmi absurdalnie, ale taki jest wymóg i nieistotny jest fakt, że te akurat studia odbywają się w 80% przez internet, więc nie trzeba być wyjątkowo towarzyskim, aby się na nie nadawać. Jeśli jednak przyjmiemy, że raz na dwa tygodnie studenci spotykają się na wspólnych zajęciach (zjazdach), ważne jest, żeby potrafić się jakoś zachować w grupie, a nie być jakimś „dzikusem”.

Gdzie jednak taki dokument „nadawania się do życia w grupie” zdobyć. Kto wydaje taki certyfikat: lekarz rodzinny, psycholog, psychiatra?

Razem z koleżanką udałyśmy się więc do ośrodka zdrowia, aby zapytać, kto takie zaświadczenie może nam wypisać. Pani recepcjonistka nie była zbyt dobrze poinformowana i kazała nam rozmawiać z szefową pielęgniarek. Ta natomiast poinformowala nas, że aby otrzymać taki dokument koniecznie należy wykonać badanie krwi.

Takie postawienie sprawy wydawało mi się nieco dziwne, bo w jakich wynikach badania krwi wychodzi, czy człowiek nadaje się do życia w grupie? Pytam więc pani pielęgniarki, o jakie dokładnie badanie krwi chodzi. Pani, zupełnie poważnie, odpowiada: "Należy sprawdzić czy badany nie cierpi na syfilis. Tego wymaga prawo!"

(tutaj następuje szok)
...
...
...

Syfilis, jak powszechnie wiadomo, jest chorobą weneryczną, przenoszoną drogą kontaktu płciowego. Co ma więc piernik do wiatraka? Czy to ma znaczyć, że jeśli w Kolumbii ktoś zaczyna studia, jest to równoznaczne z podjęciem życia seksualnego? A może nie podejmuje tylko je uaktywnia, bo chyba tak należałoby to rozumieć? Czyli, krótko mówiąc, studiowanie w Kolumbii = seks.

Koleżanka zrobiła wielkie oczy, a ja zaczęłam się histerycznie śmiac, bo cała ta konwesacja wydawała mi się absurdalna. Przecież chodzi o młodą osobę, która chce zapisać się na studia i chce się uczyć, a nie szukać partnerów. Poza tym, te studia mają być WIRTUALNE. Z drugiej jednak strony, takie postawienie sprawy jest niebezpieczne, bo jeśli rzeczywiście takiego certyfikatu wymaga kolumbijskie prawo, to czy ono oznacza, że jeśli ktoś rzeczywiście choruje na syfilis, nie może się kształcić? A co w takim razie z osobami chorującymi, na przykład, na AIDS? Czy one również nie mają prawa studiować w Kolumbii? Przecież to jawne łamanie praw człowieka i blokowanie dostępu do edukacji?

Jak sprzedać samochód?

A teraz druga sprawa, jeszcze bardziej beznadziejna od tej poprzedniej.

Udaliśmy się dzisiaj do salonu Renault w Bogocie (chodzi dokładnie o Sincromotors, żeby tam już nikt nic nie kupował), gdzie zakupiliśmy dwa lata temu nowy samochód – prosto z fabryki. Wtedy też, w momecie podpisywania umowy zakupu, powiedziano nam, że jego gwarancja trwa 2 lata lub 50 tysięcy kilometrów i że po upływie tego czasu możemy samochód przywieźć z powrotem, a salon sam zajmie się jego sprzedażą. My natomiast kupimy nowy samochód i zapłacimy tylko za jego różnicę. Normalna sprawa, jak w każdym innym kraju.

Po dwóch latach korzystania z samochodu, z którym nie było żadnych problemów, z przebiegiem zaledwie 37 tysiący kilometrów, udaliśmy się do salonu, aby go tam zostawić i wybrać nowy model – na gwarancji, jak poprzednio.

Technicy Sincromotors obejrzeli nasze autko, zrobili mu jakiś przegląd i wyciągnęli daleko idący wniosek, że wymieniliśmy w samochodzie dach. Spodziewałam się wszystkiego, ale nie takiego komentarza. Podobno podczas ekspertyzy wyszło im, że farba na dachu ma inną grubość niż reszta karoserii, co oznacza (zdaniem tych panów), że na pewno w wyniku gradobicia albo innego tajfunu, wymieniliśmy w nim dach. Najgorsze jest jednak to, że w związku z powyższym komentarzem, samochodu, który był autentycznie pieszczony i wygląda jak nowy nam nie przyjmą do wymiany na inny model. Krótko i zwięźle – możemy się ugryźć.

Najgorsze jest to, że samochód co 10 tysięcy kilometrów (czyli już trzykrotnie) przeglądany był przez tych samych ekspertów i w jego książeczce gwarancyjnej nie zauważono zmiany dachu, nawet podczas ostatniego przeglądu, który miał miejsce w grudniu 2007. Nigdy też żaden inny warsztat czy salon nie dotykał tego samochodu, bo nie było takiej potrzeby. Samochód nie miał ani żadnego wypadku, ani nie stał na otwartym powietrzu podczas gradobicia, tylko zawsze pod dachem. Może więc dach wymieniony został przez Sincromotors podczas jednego z przeglądów, bo tylko w ten sposób byłoby to możliwe?

Z drugiej strony, z tego co ja wiem, podczas gradobicia (gdyby prawdą było to, co sugeruje pan technik, że wymieniliśmy dach, bo był on powgniatany przez padający grad), grad pada na cały samochód, łącznie z maską, a nie magicznie tylko na dach i to nawet w Kolumbii, gdzie króluje realizm magiczny. Jeśli więc dach byłby powgniatany z powodu gradu, powgniatana byłaby również maska, która też byłaby wymieniona, a ekspertyza wykazała, że wymieniliśmy tylko dach, a maska nie posiada ani jednego wgłębienia. Niesamowity więc ten kolumbijski grad, który pada w linii prostej tylko na dach mojego samochodu i nigdzie więcej.

Cała sprawa jest niesmaczna. Ponieważ jednak w Kolumbii winnym jesteś dopóki nie udowodnisz, że jest inaczej, w tym wypadku winnymi bez realnej winy jesteśmy my. A co zyskał Sincromotors? Otóż stracił wiernego klienta, którego posiadał od dwóch lat; klienta, który płacił za przeglady samochodu, tak jak sugeruje książeczka Renault (a jak wiemy, salony samochodowe tak naprawdę nie żyją ze sprzedaży nowych samochodów tylko z naprawy tych używanych) i klienta, który chciał kupić nowy samochód w tym samym salonie. Ale oszukany i urażony klient już nie będzie kupował w Sincromotors, tylko pójdzie do innego salonu, gdzie potraktują go uczciwie i nowym już Renaut (bo co do marki, to jesteśmy przekonani) przyjedzie do dyrektora Sincromotors pomachać mu na nosie.

Napisz komentarz
- Prosimy o wpisywanie komentarzy związanych z treścią artykułów. - Ataki słowne i wulgaryzmy zostaną usunięte. - Prosimy nie używać tego portalu do promocji swojej strony internetowej.
Imie:
Tytuł:
BBCode:
Komentarz:
	Wpisz podany w okienku kod bezpieczeństwa. RADA: Jeżeli masz trudności z odczytaniem liter w okienku, kliknij na przycisk "odśwież" (dwie strzalki), aby wygenerować nowy obraz.

Powered by AkoComment 2.0! and SecurityImage 2.2.0