Życie w kolumbijskiej stolicy z dnia na dzień staje się coraz kosztowniejsze. Pokazuje to wyraźnie nowa ankieta, dotycząca kosztu życia na świecie, zrealizowana przez chilijską firmę Mercer – lidera w tego typu konsultacjach, zatrudnianego przez tysiące międzynarodowych firm, posiadających personel w różnych krajach i miastach świata.

Kolumbijczycy są narodem niesamowicie kreatywnym, pracowitym i przedsiębiorczym. Ośmieliłabym się nawet powiedzieć, że pracują znacznie ciężej od przeciętnego Polaka. Normalką jest w Kolumbii praca na dwóch etatach, jakiś ekstra interes na boku, poza zwykłą pracą, który daje dodatkowy dochód.

Od wczorajszego popołudnia atmosfera w Kolumbii stała się fantastycznie radosna i pełna optymizmu. W windach, w domach, w biurach, w restauracjach i na ulicach nie mówi się o niczym innym i nie ogląda się niczego innego jak relacji z uwolnienia z rąk partyzantów FARC:

Los Wayúu są indiańską społecznością, zamieszkującą półwysep La Guajira, położony na granicy Kolumbii i Wenezueli. Los Wayúu są ludzmi pustyni, piasku, słońca i wiatru. Los Wayúu od wieków wyspecjalizowali się w tkactwie, które jest dla nich dziedzictwem i swego rodzaju praktyką kulturową.

W Polsce każda kobieta posiada swojego fryzjera, któremu ufa i do którego raz na jakiś czas wraca. W Kolumbii, natomiast, większość pań i panów posiada nie tylko własnego fryzjera, ale także panią kosmetyczkę, dbającą o wygląd naszych brwi, dłoni i stóp oraz własnego czyścibuta.

Kiedyś, podczas rozmowy z jedną z przebywających tymczasowo w Kolumbii Polek, osoba ta wypowiedziała zdanie, które utkwiło mi w pamięci i które jest chyba jednym z najdoskonalszych i najprawdziwszych definicji tego, czego obcokrajowiec może się w Kolumbii nauczyć: Kolumbia uczy nas pokory.

Ciocia Wanda, która zrobiła prawo jazdy w wieku 65 lat, po śmierci swojego męża, zdając ten egzamin uspokajała sama siebie, mówiąc: „Prowadząc samochód, nie ma się co stesować. Trzeba tylko patrzeć na samochód jaki ma się przed i za sobą, a reszta nas nie interesuje”.

Od kilku miesięcy Kolumbia przeznacza ogromne fundusze na promocję turystyki: uczestniczy w największych targach turystycznych na świecie, wydaje przepiękne, nowatorskie materiały reklamowe, otwiera się na nowe rynki (w tym Polskę).

Wśród ogromu kolumbijskich owoców jest jeden, który bez wątpienia jest moim ulubionym. Chodzi o marakuję (Passiflora edulis), znaną na świecie, w zależności od kraju, pod różnymi nazwami: parcha albo parchita (Portoryko i Wenezuela); ceibey (Kuba); lilikoi (Hawaje); couzou, grenedille, barbadine i fruit de la passion (Francja); Passion Fruit (kraje anglojęzyczne); Maracuja i Passionsfrucht (Niemcy).

Ostatnio wiele czasu poświęcam dokształcaniu się w tamacie ułatwień w grafice i treściach stron internetowych dla osób posiadających jakiś stopień niepełnosprawności (niewidomych, osób chorych na padaczkę, osób z niedowładem rąk, itd.).