Los Wayúu są indiańską społecznością, zamieszkującą półwysep La Guajira, położony na granicy Kolumbii i Wenezueli. Los Wayúu są ludzmi pustyni, piasku, słońca i wiatru. Los Wayúu od wieków wyspecjalizowali się w tkactwie, które jest dla nich dziedzictwem i swego rodzaju praktyką kulturową.

W Polsce każda kobieta posiada swojego fryzjera, któremu ufa i do którego raz na jakiś czas wraca. W Kolumbii, natomiast, większość pań i panów posiada nie tylko własnego fryzjera, ale także panią kosmetyczkę, dbającą o wygląd naszych brwi, dłoni i stóp oraz własnego czyścibuta.

Kiedyś, podczas rozmowy z jedną z przebywających tymczasowo w Kolumbii Polek, osoba ta wypowiedziała zdanie, które utkwiło mi w pamięci i które jest chyba jednym z najdoskonalszych i najprawdziwszych definicji tego, czego obcokrajowiec może się w Kolumbii nauczyć: Kolumbia uczy nas pokory.

Ciocia Wanda, która zrobiła prawo jazdy w wieku 65 lat, po śmierci swojego męża, zdając ten egzamin uspokajała sama siebie, mówiąc: „Prowadząc samochód, nie ma się co stesować. Trzeba tylko patrzeć na samochód jaki ma się przed i za sobą, a reszta nas nie interesuje”.

Od kilku miesięcy Kolumbia przeznacza ogromne fundusze na promocję turystyki: uczestniczy w największych targach turystycznych na świecie, wydaje przepiękne, nowatorskie materiały reklamowe, otwiera się na nowe rynki (w tym Polskę).

Wśród ogromu kolumbijskich owoców jest jeden, który bez wątpienia jest moim ulubionym. Chodzi o marakuję (Passiflora edulis), znaną na świecie, w zależności od kraju, pod różnymi nazwami: parcha albo parchita (Portoryko i Wenezuela); ceibey (Kuba); lilikoi (Hawaje); couzou, grenedille, barbadine i fruit de la passion (Francja); Passion Fruit (kraje anglojęzyczne); Maracuja i Passionsfrucht (Niemcy).

Ostatnio wiele czasu poświęcam dokształcaniu się w tamacie ułatwień w grafice i treściach stron internetowych dla osób posiadających jakiś stopień niepełnosprawności (niewidomych, osób chorych na padaczkę, osób z niedowładem rąk, itd.).

Nie jest to strona polityczna, ale jako dziennikarz i osoba, dla której z własnej woli Kolumbia stała się drugą ojczyzną, nie potrafię pozostać obojętna na ból Kolumbii, na widok cierpiących, lękających się o życie swoje i swoich najbliższych, panującą tu niesprawiedliwość społeczną, przemoc, łamanie praw człowieka.

Do Kolumbii wróciłam zaledwie trzy tygodnie temu, a już miałam okazję uczestniczyć w dwóch sytuacjach, które przyprawiły mnie o zawrót głowy, zdenerwowanie i trochę ironicznego uśmiechu.

Wbrew pozorom Kolumbia wcale nie jest taka tania, jak mogłoby nam się wydawać. Cena codziennego życia w Kolumbii zbliżona jest do warunków polskich. Kolumbia posiada jedne z najwyższych na całym kontynencie opłaty za rozmowy na telefony komórkowe, bilety autobusowe, opłaty za drogi (nie autostrady, tylko normalne lokalne drogi i to nienajlepszej jakości), owoce, których jest tu mnóstwo, benzynę, itd.