Z kubkiem pachnącej, gorącej czekolady, siedzę sobie na mojej kolorowej sofie w towarzystwie dwóch poduszek, czerwonej i pomarańczowej, przykryta kraciastym, polskim kocykiem i zaczytuję się w powieści kolumbijskiego pisarza epoki romantyzmu, Jorge Issacs´a, zatytułowanej „María”.

Historia wydaje się dość banalna. Chodzi tu o wielką, romantyczną, a więc niemożliwą do spełnienia miłość, między ubogą kuzynką, przygarniętą w dzieciństwie przez dobrze prosperującą rodzinę Efraín´a, spadkobiercę wielkiej fortuny, plantacji trzciny i sporej części regionu Valle del Cauca. Dla mnie, powieść ta jest fascynująca nie tylko dlatego, że dzięki niej zagłębiam się w latynoski romantyzm, ale dlatego, że pozwala mi ona spacerować śladami Maríi i Efraín´a.

Kilka tygodni temu, wspólnie z moją siostrą, odwiedziłyśmy hacjendę Jorge Isaacs´a, zwaną El Paraíso, w której toczy się znaczna część opisanej historii. Hacjenda położona jest na wzgórzu, otoczonym plantacjami trzciny cukrowej. Z otaczających budynek balkonów, pola tej słodkiej uprawy wydają się być mieniącym się w słońcu morzem.

Teraz, przewracając kolejne kartki książki, przenoszę się myślami do wspaniałego domu, zwanego Rajem, w którym do dziś słychać szelest muślinowych sukien. Przenoszę się do typowej dla regionu Valle del Cauca hacjendy, otoczonej wodnym kanałem, który stanowił barierę przed licznymi w tym klimacie insektami, pająkami i żmijami, które dzieki niemu nie mogły przedostać się do mieszkania. Spaceruję po patio, na którym do dzisiejszego dnia usłyszeć można dzwięk galopującego konia Efraín´a spieszącego na spotkanie z Maríą. Siadam w różanym ogrodzie, w którym María zbierała kwiaty, susząc je następnie i przesyłając w listach do Londynu, gdzie studiował jej ukochany.

Znam również znajdujące się za domem pomieszczenia dla pracujących na plantacji niewolników i służby. Tutaj, odbywało się opisywane w powieści wesele, blisko związanego z rodziną pomocnika, Bruno i Remigii. Wyobrażam sobie tę parę, podskakującą w rytmie kolumbijskich bambucos, wygrywanych przez tamburyn, bębenek i flet, wykonany z łodygi trzciny cukrowej.

Znam też oddaloną od domu skałę, na której zwykli siadać María i Efraín. W tym właśnie miejscu, María pozostawiła swoje samotne serce i te oto słowa:

„Jeśli przybędziesz, nabiorę sił, jeśli dane mi będzie usłyszeć twój głos, jeśli Twoje oczy powiedzą mi to, co tylko one potrafią mi powiedzieć, będę żyła i znowu będę tym, kim byłam wcześniej. Nie chcę umierać! Nie mogę umrzeć i pozostawić Cię samego na zawsze...”
/Jorge Isaacs, ”María”/

Napisz komentarz
- Prosimy o wpisywanie komentarzy związanych z treścią artykułów. - Ataki słowne i wulgaryzmy zostaną usunięte. - Prosimy nie używać tego portalu do promocji swojej strony internetowej.
Imie:
Tytuł:
BBCode:
Komentarz:
	Wpisz podany w okienku kod bezpieczeństwa. RADA: Jeżeli masz trudności z odczytaniem liter w okienku, kliknij na przycisk "odśwież" (dwie strzalki), aby wygenerować nowy obraz.

Powered by AkoComment 2.0! and SecurityImage 2.2.0