Jest w Kolumbii kilka miejsc, które miałam okazję odwiedzić i które śmiało określić można jako ziemski raj. Jednym z nich są niewątpliwie dwie niewielkie wysepki pochodzenia wulkanicznego położone daleko od lądowej granicy Kolumbii, na które samo dotarcie jest już nie lada przygodą. Chodzi o Providencię i Santa Catalinę, którym poświęcę kilka najbliższych artykułów.

Najbardziej znanym karaibskim kurortem Kolumbii jest wyspa San Andrés, położona 720 km na północny-wschód od wybrzeży Kolumbii. Wyspa ta prócz rewelacyjnych warunków naturalnych jest strefą bezcłową, co jeszcze bardziej zwiększa jej atrakcyjność wśród turystów, pozwalając im przy okazji wakacji zaopatrzyć się w markowe perfumy i alkohole w rozsądnych cenach. San Andrés to luksusowe, eleganckie hotele, głośna muzyka, fantastyczne białe plaże, turystyczna infrastruktura, egzotyczna przyroda i doskonałe miejsce do wydawania pieniędzy i miłego spędzenia czasu.

Providencia i mniejsza od niej Santa Catalina są miejscami o zupełnie innym charakterze, niezbyt turystycznymi, znacznie bardziej naturalnymi, spokojnymi, przyjaznymi i na pewno jeszcze nie skażonymi turystyką, gdyż nie latają tam wielkie samoloty jak w przypadku San Andrés, Cartageny czy Santa Marta, nie ma tam hoteli, a skorzy do pomocy wyspiarze traktują turystów jak własnych sąsiadów.

Jak więc dostać się do tego ziemskiego raju?

Otóż na Providencję dotrzeć można na dwa sposoby: statkiem, który płynie z San Andrés trzy godziny albo małą awioneką. My wybrałyśmy wersją drugą, podobno wygodniejszą, krótszą, ale również bardziej stresującą.

_{Fotografia ze strony mojego przyjaciela Diego Forstera
www.fotografiacolombia.com}

Przygoda rozpoczęła się w sobotni poranek w Bogocie, z której wspólnie z moją mamą poleciałyśmy na San Andrés dużym, rejsowym samolotem pełnym turystów w szortach i klapkach, którzy na San Andrés następnie pozostali. Po dwóch godzinach lotu, przesiadłyśmy się ekspresowo z wygodnego samolotu w nieiwelką, maksymalnie 20 -osobową avionetkę mało popularnej linii lotniczej, która posiadała dwa śmigła i dostawiane schodki, które wydawały się być oblepione sreberkiem czekolady. Awionetka była gorąca w środku i niezbyt stabilna. Po chwili, od tyłu, między pasażerami weszła do niej dwójka sympatycznych pilotów, którzy usiedli za sterami, gdyż w awionetce nie ma jako takiej kabiny pilotów.

Zgrabnie i szybko oderwaliśmy się od ziemi i rozpoczęliśmy lot na stosunkowo niewielkiej wysokości nad Morzem Karaibskim przez jakieś 20-25 minut. Okna w kabinie pilotów, która nie jest niczym oddzielona od części pasażerkiej, były uchylone, upał był niemiłosierny, nie dano nam ani kamizelek ratunkowych, ani tym bardziej masek tlenowych na wszelki wypadek. Lot po prostu musi się udać.

_{Fotografia ze strony mojego przyjaciela Diego Forstera
www.fotografiacolombia.com}

A w awionetce 16 osób i o niespodzianko. Prócz naszej dwójki z kraju nad Wisłą okazało się, że w samolocie siedziała jeszcze jedna Polka, będąca żoną Kolumbijczyka z Cali (zbieg okoliczności???) z dwójką małych polako-kolumbijczyków (półtoraroczną dziewczynką i 3-miesięcznym chłopcem). Wynik niezły: na 16 pasażerów lotu na karaibską wysepkę zamieszkałą w sumie przez 5000 tubylców w awionetce było jakby nie liczyć pięcioro Polaków.

Po 20 minutach lotu, naszym oczom ukazała się okrągła, zielona, górzysta wyspa - Providencia połączona kolorowym mostkiem zwanym „Mostem Zakochanych” z drugą wysepką - Santa Cataliną. Samolot okrążył wyspę i przygotował się do lądowania, co było nieco stresujące, gdyż pas startowy wydawał się niesamowicie krótki. Pierwszą rzeczą, jaka ukazała się naszym oczom, jeszcze z powietrza, był wrak innej avionetki, która spadła na wyspę w marcu 2005 roku. W wyniku tej tragedii zginęło 7 pasażerów, w tym obydwóch pilotów. Samolot zaraz po starcie osiągnął wysokość 50 - 100 stóp i stracił kontrolę, spadając jeszcze na lotnisko. Zgodnie z opinią świadków powodem było przeciążenie awionetki, która wiozła 120 kg bagażu podróżujących turystów. Do tej pory samolotu nie uprzątnięto, co jest absolutnie zrozumiałe, kiedy pozna się funkcjonowanie leniwej Prowidencji, gdzie czas zatrzymał się już dawno temu, a rytm życia nie ma nic wspólnego z XXI wiekiem.

Lotnisko na Providencji nazywa się „El Embrujo” czyli Czar. Do tej pory nie znalazłam jeszcze odpowiedzi, czy czarodziejskim cudem jest wylądowanie na wyspie, czy czarodziejskie jest samo miejsce. Ale o tym w kolejnej części poświęconej bajecznej Providencji.

Napisz komentarz
- Prosimy o wpisywanie komentarzy związanych z treścią artykułów. - Ataki słowne i wulgaryzmy zostaną usunięte. - Prosimy nie używać tego portalu do promocji swojej strony internetowej.
Imie:
Tytuł:
BBCode:
Komentarz:
	Wpisz podany w okienku kod bezpieczeństwa. RADA: Jeżeli masz trudności z odczytaniem liter w okienku, kliknij na przycisk "odśwież" (dwie strzalki), aby wygenerować nowy obraz.

Powered by AkoComment 2.0! and SecurityImage 2.2.0