Jakiś czas temu brałam udział w największych targach turystycznych Kolumbii. Przechadzając się między stoiskami promującymi poszczególne regiony kraju, moją uwagę przykuł sympatyczny pan, który zapraszał do odwiedzenia swojej hacjendy na kolumbijskiej sawannie.

Czemu nie? – pomyślałam. Villavicencio leży zaledwie dwie godziny drogi od Bogoty i stanowi jak sam alias miasta mówi: Wrota na sawannę. W weekend wybraliśmy się więc do Hacjendy Marsella...

Hacienda Marsella, położona jest na przepięknej równinie, z dala od siedzib ludzkich, od gwaru miasta, od samochodów.

Człowiek zapomina tam o codziennym rytmie, rutynie, pracy...

Kolumbijska sawanna to region hodowców bydła i koni; twardych mężczyzn przyzwyczajonych do pracy na świeżym powietrzu i doskonale znających się na hodowli; kobiet, które silną ręką zawiadują pracą hacjendy i które doskonale gotują, zwłaszcza pyszne, soczyste mięso cielęce na ruszcze (ternera a la llanera albo mamona), podawane z gotowaną juką i guacamole (sos z duszonego awokado).

A dla przybyszów z miasta pobyt na kolumbijskiej sawannie to niesamowita przyjemność, gdyż jej mieszkańcy nie tylko pozwalają na fantastyczyny odpoczynek pod rozłożystym drzewem mango, popijając świeżo spażoną kawę lub zimny sok z gwajawy; oferują wspaniały koncert na sawannanej harfie przy akompaniamencie marakasów, których dźwięki przenoszą nas w ogromne przestrzenie wschodniej części Kolumbii, dzielone z Wenezuelą.

Czasami pod nogami przespaceruje zielono-niebieski legwan, który wygląda jakby uciekł z Parku Jurajskiego, nad głową przeleci małpka, albo kolorowa papuga, z rzeki wyczłapie żółw albo krokodyl, a między liśćmi tropikalnego pnącza prześlizgnie się wąż.

Wieczorami natomiast, mieszkańcy sawanny, nazywani llaneros, pod rozgwieżdżonym niebem opowiadają straszne historie o upiorach i duchach, jakich pełno na sawannie: płaczce, silbonie, candileja, kuli ognia.

Życie na kolumbijskiej sawannie to właśnie:

• załadowany pysznościami regionu talerz z pieczonym mięsem cielęcym podawany nawet na śniadanie,
  
  
• drzemka w kolorowym hamaku przy pisku małp,
  
  
• możliwość uczestniczenia w życiu kolumbijskich hodowców: spedzaniu bydła z sawanny, łapaniu zagubionych albo niesfornych sztuk na lasso, dojeniu krów, karmieniu kur, pieczątkowaniu bydła, uczestnictwo w przygotowaniu tradycyjnego, sawannianego rosołu (sancocho) z juką, kukurydzą, ziemniakami, itd.

A poznana przez nas Hacienda Marsella to to i znacznie więcej, gdyż prócz tradycyjnych prac, oferuje ona także możliwość uprawiania ekstremanych sportów w przepięknej scenerii sawanny i wśród nietkniętej przez człowieka natury. I tak, na przykład, spróbować można:

• canopy czyli latania na długości 1600 metrów wśród sawannianej flory,
  
  
• rappel czyli kontrolowanego schodzenie z wysokich platform, opuszczając się na metalowej linie,
  
  
• wycieczki konnej, trwającej całe 24 godziny, podczas których zagłębia się w sawannę, przekraczając pagórki, rzeki i strumyki i śpi w hamaku w jej odległym punkcie, po to tylko, aby nad ranem zobaczyć najpiękniejszy wschód słońca, który porównać chyba można tylko do tego na pustynii w Afryce,
  
  
• a, na koniec, odrobina sawannianej muzyki, w utworze zatytułowanym: "Piękny dom" (Casa bella).

_{Zdjęcia: http://flickr.com/photos/aniaraaniara/}

Napisz komentarz
- Prosimy o wpisywanie komentarzy związanych z treścią artykułów. - Ataki słowne i wulgaryzmy zostaną usunięte. - Prosimy nie używać tego portalu do promocji swojej strony internetowej.
Imie:
Tytuł:
BBCode:
Komentarz:
	Wpisz podany w okienku kod bezpieczeństwa. RADA: Jeżeli masz trudności z odczytaniem liter w okienku, kliknij na przycisk "odśwież" (dwie strzalki), aby wygenerować nowy obraz.

Powered by AkoComment 2.0! and SecurityImage 2.2.0