Zapiski z podróży – Palmira, Valle del Cauca

Droga do Palmiry to jedno z milszych wrażeń, jakich doświadczyłam w ostatnich dniach.
Powietrze przesycone jest słodką wonią cukru, a cała trasa porośnięta jest soczystozieloną trzciną cukrową przywiezoną do Ameryki w 1541 r. Zresztą, klimat doliny rzeki Cauca sprzyja uprawie tej rośliny.

Widok z okna pędzącego autobusu przypomina mi krajobraz Kuby. Po prawej i lewej stronie drogi ciągną się plantacje trzciny. Aż po horyzont. Pejzaż jest piękny, zielony i świeży, ale obserwując te tysiące i tysiące hektarów pól porośniętych trzciną, zaczynam sią zastanawiać, co pozostanie z tej pięknej doliny za kilka lat?  Jak wyglądał będzie krajobraz, widziany oczami pokoleń, które pojawią się tu po nas? Jak zakończy się historia tego zielonego regionu, w którym uparto się przy uprawie tylko jednego gatunku roślin? ¿Czy warto zniszczyć ziemię jedną uprawą, która z każdym rokiem bardziej ją wysusza?

Napisz komentarz
- Prosimy o wpisywanie komentarzy związanych z treścią artykułów. - Ataki słowne i wulgaryzmy zostaną usunięte. - Prosimy nie używać tego portalu do promocji swojej strony internetowej.
Imie:
Tytuł:
BBCode:
Komentarz:
	Wpisz podany w okienku kod bezpieczeństwa. RADA: Jeżeli masz trudności z odczytaniem liter w okienku, kliknij na przycisk "odśwież" (dwie strzalki), aby wygenerować nowy obraz.

Powered by AkoComment 2.0! and SecurityImage 2.2.0