O Bojacá usłyszałam po raz pierwszy w kolumbijskim filmie zatytułowanym „Samochód”. Po zakupie używanego, czerwonego Chevy, bohaterowie udawali się do wspomnianego miasteczka po to, aby poświęcić swój pojazd i modlić się dla niego o szczęście na drodze. Później, czyli dokładnie tydzień temu, kiedy razem z Mario wkroczyliśmy do grona właścicieli „czterech kółek”, wierni tradycji regionu Cundinamarca, za cel pierwszej podróży wybraliśmy właśnie Bojacá, aby tam ochrzcić nasz nowy Renault Twingo.

Bojacá – owiane gęstą mgłą przykrywającą szczyty gór z indiańskiej przeszłości pozostało niewiele. Chyba tylko nazwa, która w języku chibcha oznacza fioletową zagrodę (‘boxio’ – fioletowy i ‘ca’ – zagroda). To sześciotysięczne miasteczko podtrzymuje silną, religijną tradycję, będącą jednym z najbardziej widocznych śladów kolonizacji Nowego Świata.

Najładniejszym miejscem Bojacá jest jego centralny plac, który przenosi nas do antycznej, hiszpańskiej wioski i sprawia wrażenie bardzo oddalonego od hałaśliwego, codziennego życia, jakie nam obecnie towarzyszy. Anegdoty odnoszące się do przeszłości tego miejsca są takie same jak we wszystkich innych miasteczkach: Wyzwoliciel (Simón Boliwar) podczas jednej ze swych kampanii spędził noc w pokoju na rogu placu; jeden z byłych prezydentów, którego nazwiska nikt nie pamięta, wziął ślub w miejscowym kościele; w czasie Przemocy (Época de la Violencia) godzina policyjna wybijała o 18°°. Jednak tym, co najważniejsze w miasteczku i tym co przyniosło mu rzeczywistą famę, jest figura Matki Boskiej Zdrowia (Nuestra Señora de la Salud).

To dla niej we wszystkie weekendy Bojacá wypełnia się samochodami: nowymi, używanymi, popularnymi autobusami (chivas) i ekskluzywnymi markami. Proboszcz parafii wychodzi na plac i pyta o imię, jakie pojazd nosił (woził) będzie przez całą wieczność. Wysłuchujemy więc imion takich jak: Platon, Eurypides, Pom Pom, Cuchicuchi, Tomasz i wreszcie Lunita (Księżyc), czyli nasze autko. Następnie pojawia się miejscowa orkiestra i samochody pozostają ochrzczone.

Bojacá to jednak nie tylko pojazdy, ale przede wszystkim pielgrzymi: pielgrzymi, którzy uczestniczą w mszach; pielgrzymi, którzy kupują różańce, szkaplerze, breloczki do kluczy, krzyże, butelki ze święconą wodą, medaliony, bransoletki przeciw chorobie złego oka; pielgrzymi, którzy wypełniają dwie restauracje, aby spróbować słynnych, tutejszych: kreolskiej kury (gallina criolla), smażonego mięsa (fritanga) i rosołu (sancocho).

Wiara, dewocja i zwyczaje są filarami Bojacá. My również, idąc za przykładem tylu innych Kolumbijczyków, pojechaliśmy do Bojacá, aby poświęcić nasz samochód. Udało nam się ochcić Twingo w tropikalnej i bardzo religijnej ulewie i wrócić do Bogoty.

A Bojacá? Kroczy w przyszłość jak zwykle, pełne dewocji, na granicy tego, co ludzkie i boskie, bo dopóki ktoś poszukiwał będzie cudu, istnieć będą miejsca chętne do jego przyjęcia.

Napisz komentarz
- Prosimy o wpisywanie komentarzy związanych z treścią artykułów. - Ataki słowne i wulgaryzmy zostaną usunięte. - Prosimy nie używać tego portalu do promocji swojej strony internetowej.
Imie:
Tytuł:
BBCode:
Komentarz:
	Wpisz podany w okienku kod bezpieczeństwa. RADA: Jeżeli masz trudności z odczytaniem liter w okienku, kliknij na przycisk "odśwież" (dwie strzalki), aby wygenerować nowy obraz.

Powered by AkoComment 2.0! and SecurityImage 2.2.0