O Leo Kopp’ie usłyszałam po raz pierwszy w reportażu zaprezentowanym przez The History Channel i zrealizowanym przez doskonałego kolumbisjkiego dziennikarza - Pirry na Centralnym Cmentarzu w Bogocie. Aby skonfrontować tę legendę udałam się na wspomniany cmentarz przy okazji wizyty moich rodziców w Kolumbii, w styczniu 2007.

W Cartagenie wszyscy znają Socorro. Zaledwie wylądowaliśmy w karaibskiej stolicy i postawiliśmy stopy na rozgrzanej ziemi, przyszła nam ochota na spróbowanie czegoś pysznego. A co może być wyborniejszego od smażonej ryby, patacones i ryżu z kokosem?

Miejsce: Plac Rosario w samym centrum Bogoty. Sobota, samo południe.

Sprzęt: Dwie profesjonalne lampy, statywy, niebieskie tło Amvona, aparat fotograficzny Nikon D50, obiektyw 18-55 mm.

O Gaitanie usłyszałam po raz pierwszy podczas podróży do departamentu Huila, którą zrealizowaliśmy w kwietniu tego roku. Na placu miasteczka Timaná znaleźliśmy pomnik tej wielkiej kobiety. Właśnie wtedy poznałam jej historię.

Wita nas na wewnętrznym patio swojego domu, który znają wszyscy mieszkańcy Santa Elena i wskazują go palcami, mówiąc: „To tam, na lewo, za dwoma zakrętami. Ma tabliczkę z nazwą.” Po dłuższej chwili szukania, trochą zrezygnowani, znajdujemy wreszcie słynną Chatę Chuchú (Choza del Chuchú). Jest to duży, murowany budynek z elementami drewna, wykonany według XIX – wiecznego projektu. Z okna pokoju wypływają w powietrze rytmy pochodzące ze starego patefonu. Taras otoczony jest kuframi, rowerami i licznymi przedmiotami pochodzącymi z epoki, która poza domem już dawno minęła, ale tutaj – wewnątrz czas zatrzymał się uchwycony w sieć ścian i staroci.

Kolumbijski bramkarz – René Higuita jest synonimem geniuszu południowoamerykańskiego futbolu. Kolumbijczycy na zawsze zapamiętają Higuitę, ponieważ jako jedyny piłkarz zdolny był złamać protokół świątyni światowej piłki nożnej, jaką jest angielski stadion – Wembley.

Był 6 września 1995 roku, 22 minuta meczu między Kolumbią i Anglią. Po wybiciu piłki przez Anglika – Jamie Redknapp’a, René Higuita zakrył bramkę i wykonał swoją słynną pozycję – „skorpiona”. Wyszedł z bramki do przodu, położył dłonie na trawniku i w tym samym czasie wyrzucił nogi w powietrze, odbijając piłkę i uniemożliwiając w ten sposób wbicie gola.

W ten niedzielny poranek, po szybkim śniadaniu wybraliśmy się na koncert jednego z najlepszych kolumbijskich tiplistów, Gustavo Adolfo Renjifo. Prezentacja odbyła się w Bibliotece Luis Ángel Arango, pięknym audytorium, które o 11°° rano wypełniło się miłośnikami kolumbijskiej muzyki. Punktualnie o przewidzianej na biletach godzinie, wszedł on, w koszuli z naszytą, czerwoną molą i w szarych spodniach w towarzystwie niedłącznego tiple i bardzo szybko zapanował nad sceną i duszami wszystkich przybyłych, wyciągniętych z ostatniego, deszczowego i niedzielnego snu.

Jak pisze Eduardo Galeano w jednym ze swoich opowiadań: „Świat jest morzem iskierek. Każda osoba świeci między innymi swoim własnym światłem. Nie ma dwóch identycznych ogni. Są iskry duże i iskry maleńkie i iskry we wszystkich możliwych kolorach. Istnieją ludzie o spokojnym ogniu, który nawet nie zdaje sobie sprawy z wiejącego wiatru i ludzie o ogniu szalonym, który wypełnia powietrze iskrami. Inne ognie, ognie malutkie – nie oświetlają i nie palą; a inne spalają życie z taką ochotą, że nie można na nie patrzeć bez zmrużenia oka, a ten kto się do nich zbliży, zapala się.”

„Pomysł Wyprawy w Poszukiwaniu Wielkiego Zielonego Indianina zrodził się z chęci zrozumienia tego wspaniałego kontynentu latynoamerykańskiego. Zadaniem będzie poznanie tego giganta, naszej, wielkiej zagadki.” /Silvia Valencia/

„Lizardo jest podróżnikiem, który swoimi piosenkami pozwolił nam żeglować w wiecznych odległościach.” /Ana María Montilla/

„Jestem pisarzem z powodu mojej nieśmiałości. Moim prawdziwym powołaniem był zawód magika, niestety strasznie denerwuję się przygotowując każdy trick, dlatego też zmuszony byłem ukryć się w samotności literatury.”
/Gabriel García Márquez/