Kiedy kilka lat temu czekałam ponad sześć godzin na schodach domu mojej kameruńskiej koleżanki, na granicy afrykańskiej puszczy i sawanny w Batouri, kiedy Caroline skończy zaplatać mi takie same warkoczyki, jakie miała ona, jej córki i wszystkie sąsiadki, nie miałam pojęcia, co tak naprawdę oznaczała ta fryzura w czasach, kiedy istniało niewolnictwo.

Kilka dni temu udało mi się jednak obejrzeć w telewizji pewien dokumentalny program, poświęcony fryzurom afrokolumbijskich społeczności Kolumbii. Film zwrócił moją uwagę i dlatego zaczęłam myszkować, szukając materiałów na tem temat. I tak oto znalazłam kilka interesujących artykułów, które udowodniły mi w sposób naukowy, że uczesania afrykańskich niewolników w Kolumbii kilkaset lat temu nie były wyłącznie kwestią panującej wówczas mody.

Jeden z dokumentów przygotowany przez kolumbijskiego socjologa z Uniwersytetu Narodowego - Linę Vargas, wskazuje, iż współczesne fryzury spadkobierców afrykańskich niewolników, zachowały historyczne znaczenia używane przez ich przodków. Afrykańskie fryzury były bowiem ich drogami ku wolności. Książka opowiadająca o poetyce afrokolumbijskiego fryzjerstwa wydana została przez Instytut Kultury i Turystyki dystryktu Bogoty (Instituto Distrital de Cultura y Turismo de Bogotá).

Historia opowiada, iż w czasach Kolonii, kiedy hiszpańscy konkwistadorzy przywieźli na te tereny afrykańskich niewolników do pracy na plantacjach, w kopalniach i w hacjendach białych panów, afrykańskie kobiety za każdym razem, kiedy udawały się do pracy, uważnie obserwowały otoczenie: pejzaż, góry, rzeki, lasy... Po długim dniu pracy, siadały w grupach na patio i czesały małe dziewczynki. Na ich głowach wyczarowywały mapy pełne dróg i możliwości ucieczki, umieszczając na nich pagórki, rzeki i duże drzewa, które stanowiły w całej tej mieszaninie znaków konkretne punkty orientacyjne. Fryzury na głowach dzieci były swoistym rodzajem kodu i drogami ucieczki, z których korzystali głównie mężczyźni.

Zgodnie z badaniami, istniały różne formy oznaczania na głowach strategicznych punktów otaczającego krajobrazu:

• Jeśli teren był bagnisty, tropas (w ten sposób określano małe warkoczyki przylegające do skóry głowy) splatane były w formie zostawianych na mokrym terenie śladów (zmarszczki).
  
  
• Za pomocą małych koczków, węzełków i splotów kobiety oznaczały wyróżniające się punkty krajobrazu: drzewo, drogę, pole z jakąś uprawą.
  
  
• Mapy czytać należało począwszy do czoła i skończywczy na karku.
  
  
• Warkoczyki używane były natomiast do ustalenia miejsca spotkania uciekających.

Po zniesieniu niewolnictwa, afrykańskie fryzury dalej odgrywały społeczną rolę. Co prawda nie służyły już do wskazywania drogi ucieczki, ale za ich pomocą opowiadano historie związane ze smutną przeszłością. I tak na przykład, jeśli niewolnik pracował w kopalni i musiał wchodzić do głębokiego korytarza pełnego gliny i błota, opowiadająca symbolicznie ten fragment historii kobieta, robiła na głowie kok, wypychając jego górną część. Jeśli mężczyzna pracował w rzece, szukając złota z sitem, kok pozostawal gładki, bez żadnego wypychania.

Napisz komentarz
- Prosimy o wpisywanie komentarzy związanych z treścią artykułów. - Ataki słowne i wulgaryzmy zostaną usunięte. - Prosimy nie używać tego portalu do promocji swojej strony internetowej.
Imie:
Tytuł:
BBCode:
Komentarz:
	Wpisz podany w okienku kod bezpieczeństwa. RADA: Jeżeli masz trudności z odczytaniem liter w okienku, kliknij na przycisk "odśwież" (dwie strzalki), aby wygenerować nowy obraz.

Powered by AkoComment 2.0! and SecurityImage 2.2.0