Mit związany z Płaczką jest obok Patasoli jedną z najpopularniejszych legend Kolumbii. Kolumbijscy rolnicy opowiadają, że są w życiu dwie rzeczy, które powodują ich strach: tygrysy, które polują i atakują nocą i krzyk Llorony.

Llorona jest figurą długowłosej kobiety, o zaczerwienionych oczach, martwej twarzy, w brudnych, obłoconych rzeczach, która trzyma w ramionach zmarłe niemowlę i przemieszcza się bez celu po rzekach i lasach, płacząc niemiłosiernie. Ukrywa się ona w wąwozach, strumykach i głębokich stawach, gdzie słychać kapanie wody pomieszane z jej krzykami.

Legenda opowiada, że jest ona błąkającą się duszą matki, która w celu ukrycia swojej hańby, utopiła swoje dziecko. Była ona żoną pewnego żołnierza, który wyruszył na wojnę. Po jakimś czasie sąsiedzi komentować zaczęli, iż mężczyzna ten zginął na polu walki. Kobieta pozostawała w żałobie aż do dnia, kiedy w miasteczku pojawił się nowy batalion. Wtedy też poznała młodego żołnierza, w którym się zakochała. Żołnierz ten jednak opuścić musiał miasteczko. Kobieta w ciąży pozostała sama. Tego samego dnia, kiedy na świat przyszło jej dziecko, do miasta powrócił odział wojska, w którym przebywał jej małżonek. W rzeczywistoście nie zginął on tak jak przekazano jego żonie. Kobieta w poporodowym szoku, ubrała się bardzo szybko, owinęła swoje nowonarodzone niemowlę i wybiegła z domu bez zamykania drzwi. Biegła tak i biegła w środku nocy, aż dotarła do strumyka, który szybko ją pochłonął. W hałasie płynącej wody dało się słyszeć płacz kobiety.

Od tego momento Płaczka opowiada o swoim nieszczęściu na całym, południowoamerykańskim kontynencie. Istnieje wiele wersji tej legendy. W niektórych regionach Kolumbii uważa się, że jest to duch samotnej matki, która wrzuciła swoje dziecko do rzeki, aby ukryć swoją haćbę; inni twierdzą, że była to młoda dziewczyna, która usunęła ciążę, lub że w wyniku biedy i trudnych warunków jej dzieci umarły z powodu głodu. W niektórych przypadkach łączy się tę kobietą z prądami rzecznymi.

Legendy dotyczące Płaczki pojawiają się w całej Ameryce Łacińskiej, od Meksyku po Argentynę. Najprawdopodobniej mit ten przywieziony został z Hiszpanii, gdyż związany jest on z historią niepocieszonej wdowy – Joanny Kastylijskiej, znanej powszechnie jako Joanna Szalona.

Llorona w krajach latynoamerykańskich

W Meksyku legenda dotycząca Płaczki jest tak istotna, że uznaje się ją za trzecią postać w popularnych wierzeniach po Matce Boskiej z Guadalupe i La Malinche – młodej, azteckiej Indiance, która stała się kochanką hiszpańskiego konkwistadora – Hernán Corteza. Meksykańska legenda opowiada, że Llorona jesz aztecką boginią i patronką rasy – Chihuacóatl. Zgodnie z lokalnymi wierzeniami przed hiszpańską konkwistą pewna kobieta ubrana na biało pojawiać się zaczęła regularnie na wodach jeziora Texcoco, opłakując swoje symboliczne dzieci, które stracić miała w wyniku podboju Ameryki. Bogoini Chihuacóalt pojawiała się zgodnie z tymi opowieściami, aby oznajmić upadek imperium Azteków i koniec tejże cywilizacji z rąk mężczyzn pochodzących ze Wschodu. Inni twierdzili, iż Llorona w rzeczywistości była Doñą Mariną (La Malinche), która przybyła z innego świata ukarana za zdradzenie Indian, zdradę swojej rasy i pomoc obcym.

W Wenezueli na przykład Llorona uznawana jest za kobietę, która dowiedziała się o zdradzie swojego męża z jej własną matką. Płaczka podpaliła dom swojej mamy i w ten sposób ją zamordowała. Niestety zapomniała, że wewnątrz znajdowały się również jej dzieci. Kiedy zdała sobie z tego sprawę, było już za późno. Od tego momentu błąka się po wenezuelskiej sawannie.

W Argentynie natomiast Llorona nie posiada twarzy. Przynosi choroby zdrowym i śmierć chorym.

W każdym jednak kraju ich wspólną charakterystyką jest płacz z powodu śmierci dziecka.

Istnieje wiele przykładów legendarnych osób przypominających Płaczkę w kulturach bardzo oddalonych od latynoamerykańskiej:

Mitologia grecka
Medea: czarodziejka opuszczona przez swojego męża, która zakochał się w pewnej księżnicce. W ramach zemsty Medea ukarała go, zabijając jego dwoje dzieci i mordując swoją rywalką za pomocą zatrutego welonu ślubnego.













Tradycja żydowska
Lilith: pierwsza kobieta Adama, wykonana z gliny, podobnie jak on. Zmęczona faktem, iż Bóg nie zwracał uwagi na jej wołania i nie chcąc podporządkować się Adamowi, opuściła Raj, aby zjednoczyć się z Lucyferem. Bóg wysłał po nią i postraszył ją zabiciem jej dzieci, jeśli nie byłaby mu posłuszna. To dlatego właśnie Lilith szuka zemsty w małych dzieciach. Aby Adam nie pozostał w raju sam, Bóg przesłał mu nową towarzyszkę życia – tym razem Ewę, stworzoną już nie z tego samego materiału co on, tylko z żebra Adama, aby była mu ona posłuszna.









Tradycja baskijska
Lamias: wróżki, które niektórzy opisują jako złe (karzą), a inni jako dobre (nagradzają ludzi). Lamias są kobietami, najczęściej jasnowłosymi, których stopy przypominają kacze nogi. Mieszkają w górach, w jaskiniach, a także w źródełkach. Żywią się słoniną, chlebem zbożowym, sidrą (napój na bazie jabłek) i mlekiem – produktami, które pozwalają im żyć setki lat.

Tradycja chrześcijańska
Raquel: żona Jakoba, matka dwójki dzieci, którą Bibilia opisuje jako kobietę opłakującą je 28 grudnia, w dzień Świętych Młodzianków Męczenników, kiedy to król Herod rozkazał zamordować w całym Betlejem wszystkie dzieci nie mające jeszcze dwóch lat.

Napisz komentarz
- Prosimy o wpisywanie komentarzy związanych z treścią artykułów. - Ataki słowne i wulgaryzmy zostaną usunięte. - Prosimy nie używać tego portalu do promocji swojej strony internetowej.
Imie:
Tytuł:
BBCode:
Komentarz:
	Wpisz podany w okienku kod bezpieczeństwa. RADA: Jeżeli masz trudności z odczytaniem liter w okienku, kliknij na przycisk "odśwież" (dwie strzalki), aby wygenerować nowy obraz.

Powered by AkoComment 2.0! and SecurityImage 2.2.0