Ustna tradycja odgrywa w kulturze kolumbijskiej ogromną rolę, zwłaszcza w społecznościach indiańskich, których zwyczaje mało mają do czynienia z tradycjami chrześcijańskimi. Jedna z z tradycji, którą wyszukałam w źródle, które wydaje się poważne i pewne, opowiada historię, najważniejszego boga Chibchas, narodu, który zamieszkiwał terytorium płaskowyżu dzisiejszych regionów Cundinamarca i Boyacá.

W mojej opinii jednak, historia zawiera zbyt wiele nawiązań do religii katolickiej. Jej prawdopodobieństwo jest więc niewielkie, jeśli weźmiemy pod uwagę fakt, iż mówimy tutaj o kulturze zupełnie innej niż ta, którą znamy i epoce dużo wcześniejszej niż przybycie hiszpańskich chrześcijan na amerykańskie ziemie.

Według mitu, w bardzo odległych czasach, kiedy Księżyc nie towarzyszył jeszcze Ziemi, na kolumbijskiej mesecie żyła społeczność Chibcha. Ich ziemie były bardzo źyzne i przy niewielkim wysiłku dawały plony dwa razy do roku. Cywilizacja Chibchas rozwijała się z zastraszającą prędkością, a jej mieszkańcy szybko zapomnieli o swoich bogach. Przestali pracować, czas spędzali na kłótniach i zajmowali się wyłącznie przyjemnościami. W tej sytuacji, Chia, bogini nocy, poprosiła dla nich o karę, lecz Suá, Słońce i Bachué, Natura, zdecydowali dać im jeszcze jedną szansę. Dmuchnęli na Ziemię i zasiali część swojej boskości w brzuchu pięknej, młodej kobiety, żony rękodzielnika. Z tego boskiego powiewu urodził się chłopiec, nazwany Bochica, syn Nieba.

Bochica wyrósł na boga cywilizacji indiańskiej, podobnego do peruwiańskiego bóstwa Manco-Capac i meksykańskiego Quetzalcoatla. Nauczył Indian techniki siewu, stawiania domów, tkania bawełny i agawowego sznurka – fique, wypalania glinianych garnków, budowy sieci do połowu ryb w jeziorach i rzekach, produkcji łuków i strzał pomocnych w polowaniu w lasach; podarował im kalendarz, kodeksy szacunku, współżycia i nauczył ich kochać swoich bogów.

Kiedy naród zaczął już żyć w spokoju, Bochica zniknął. Nie minęło jednak wiele czasu, aby Chibchas wrócili do swoich złych nawyków. Aby ich ukarać bogowie zesłali okrutną suszę, a natychmiast po niej powódź. Kiedy woda opadła, ci, którzy przeżyli ujrzeli wyłaniającego się z mgły poranka starca o długiej brodzie, który szedł ku nim, opierając się na swojej lasce.

Bochica po raz kolejny pomógł swemu narodowi. Ofiarował im ogień, który osuszył ich ubrania, podgrzał jedzenie i ogrzał ich w nocy i... pozostał z nimi. Kiedy poczuł zbliżającą się śmierć, ukrył się w górach.

Po jego śmierci stało się coś nieprawdopodobnego. Góra zaczęła błyszczeć niesamowitą jasnością ognia, który Bochica przyniósł po powodzi swoim rodakom. Skały świeciły, ale nie w kolorze czerwonym, tylko zielonym jak puszcza i jak wody laguny. Była to dusza Bochica, a jego grób zamienił się w ogromne skupisko szmaragdów.

Taka jest właśnie historia Bochica, starca o długiej, białej brodzie, jasnej cerze i niebieskich oczach, owiniętego aż do stóp dużym prześcieradłem i trzymającego w ręce złotą rózgę; człowieka – boga, który poświęcił swoje życie, aby dać to, co najlepsze swojemu ukochanemu narodowi Chibcha i pozostać w jego pamięci na zawsze.

Napisz komentarz
- Prosimy o wpisywanie komentarzy związanych z treścią artykułów. - Ataki słowne i wulgaryzmy zostaną usunięte. - Prosimy nie używać tego portalu do promocji swojej strony internetowej.
Imie:
Tytuł:
BBCode:
Komentarz:
	Wpisz podany w okienku kod bezpieczeństwa. RADA: Jeżeli masz trudności z odczytaniem liter w okienku, kliknij na przycisk "odśwież" (dwie strzalki), aby wygenerować nowy obraz.

Powered by AkoComment 2.0! and SecurityImage 2.2.0