Korzystając z ostatnich dni, które dzielą nas od Świąt Bożego Narodzenia, okresu przyjacielskich uścisków i ogromnej radości, proponuję dzisiaj uroczą piosenkę argentyńskiego autora, Rafaela Amor, spokojną i bardzo wzruszającą.

Nie mów o mnie „obcy”,
ponieważ urodziłem się daleko,
albo dlatego, że ziemia, z której pochodzę,
ma inną nazwę.

Nie mów o mnie „obcy”,
ponieważ piłem z innej piersi,
albo dlatego, że w dzieciństwie
opowiadano mi bajki w innym języku.

Nie mów o mnie „obcy”,
przecież miłość naszych matek,
miała to samo światło,
tę samą piosenkę i ten sam pocałunek,
o którym one śnią,
karmiąc swoje dzieci.

Nie mów o mnie „obcy”,
nie zastanawiaj się, skąd pochodzę.
Lepiej pomyślmy, dokąd podążamy,
dokąd prowadzi nas czas.

Nie mów o mnie „obcy”,
przecież Twój chleb i Twój ogień,
uspokajają mój głód i moje zimno,
a Twój dach mnie okrywa.

Nie mów o mnie „obcy”.
Twoja pszenica jest moją pszenicą,
Twoja dłoń jest moją dłonią,
Twój ogień jest moim ogniem,
a głód nigdy nie uprzedza,
zmienia tylko właściciela.

Nie mów o mnie „obcy”,
ponieważ przyprowadziła mnie droga,
ponieważ urodziłem się w innym społeczeństwie,
ponieważ znam inne morza
i pewnego dnia wypłynąłem z innego portu.
Przecież pożegnalne chusteczki
i zamazane źrenice tych,
których pozostawiamy daleko,
wszędzie są takie same.
Przyjaciele, którzy nas wołają
i modlitwy również są identyczne
i taka sama miłość,
z którą marzy się o powrocie.

Nie mów o mnie „obcy”,
przecież posiadamy ten sam krzyk,
to samo stare zmęczenie,
które niesie ze sobą człowiek
od początku swego istnienia,
kiedy nie istniały granice,
zanim pojawili sią oni,
ci, którzy dzielą i zabijają,
ci, którzy kradną,
ci, którzy kłamią,
ci, którzy sprzedają nasze sny...
To oni wymyślili
słowo „obcy”.

Nie nazywaj mnie obcym,
to bardzo smutne słowo,
słowo przeraźliwie zimne,
które pachnie zapomnieniem i wygnaniem.

Nie mów o mnie „obcy”.
Popatrz na Twoje dziecko i na moje,
jak trzymając się za ręce,
wspólnie biegną aż do końca ścieżki.

Nie mów o nich „obcy”.
Oni nie znają języków,
ani granic, ani flag.
Popatrz, jak idą do nieba
z gołębim uśmiechem,
który łączy ich w locie.

Nie mów o mnie „obcy”.
Pomyśl o Twoim bracie i o moim,
o ciele pełnym kul,
całującym śmiercią ziemię.
Oni, nie byli obcymi,
znali się od zawsze,
w wiecznej wolności
i zawsze wolni umarli.

Nie mów o mnie „obcy”,
spójrz lepiej w moje oczy,
głębiej od nienawiści,
od egoizmu i od strachu,
a zobaczysz, że jestem człowiekiem.
Nie mogę być „obcym”.
Nie mów o mnie „obcy”.

Napisz komentarz
- Prosimy o wpisywanie komentarzy związanych z treścią artykułów. - Ataki słowne i wulgaryzmy zostaną usunięte. - Prosimy nie używać tego portalu do promocji swojej strony internetowej.
Imie:
Tytuł:
BBCode:
Komentarz:
	Wpisz podany w okienku kod bezpieczeństwa. RADA: Jeżeli masz trudności z odczytaniem liter w okienku, kliknij na przycisk "odśwież" (dwie strzalki), aby wygenerować nowy obraz.

Powered by AkoComment 2.0! and SecurityImage 2.2.0