Z mojego wirtualnego dziennika...
Życie za granicą – w Kolumbii, z dala od rodzinnego domu, ma niewątpliwie swoje plusy (szczególnie widoczne dla osób, którym przyszło pozostać w Polsce) i minusy, związane z inną mentalnością, bardzo swobodnym podejściem do codzienności, ogromną odległością od rodziny i przyjaciół (w erze internetu nie jest to już takie skomplikowane jak dawniej), brakiem codzienniego kontaktu z rodakami, itd.

Będąc w Polsce, użalamy się nad sobą i najchętniej spakowalibyśmy walizkę i wyruszyli w nieznane. Będąc w Kolumbii, mamy inne problemy i od czasu do czasu napada nas tęsknota za rodzinnym krajem i nic nie jest w stanie nas powstrzymać od wskoczenia do samolotu i pognania w kierunku Warszawy. Jak to mówi moja koleżanka Basia, która pojawi się tutaj w Bogocie w wizytą u mnie za dwa tygodnie: "Wszędzie dobrze, gdzie nas nie ma..."

Dla mnie głównym problemem mieszkania w Kolumbii jest przede wszystkim rozłąka z rodziną. Wbrew pozorom, brakuje mi tu ploteczek na tarasie z moją mamą, niedzielnych kawek z babciami, wspólnego, rodzinnego obiadu, podczas którego wszyscy się przekrzykują i nie sposób dojść do słowa, ale który wspomniam z łezką w oku w tej chwili, kiedy Mario wyjechał w sprawach służbowych do Cali, a ja zostałam sama...

Drugim, poważnym problemem jest polskie jedzenie... W Kolumbii nie sposób kupić ogórków kwaszonych, które uznawane są tutaj za zepsute. Kapusta kiszona dostępna jest tylko w niemieckim sklepie "Köller". Seler w Kolumbii sprzedawany jest wyłącznie w liściach i nie wiem, czy korzeń używany przez nas w Polsce do gotowania rosołu czy też sałatki warzywnej wyrzuca się, czy też kolumbijski seler rośnie prosto z ziemi w formie liści. W każdym razie bardzo rzadko, ale korzeń selera kupić można tylko i wyłącznie w sieci luksusowych supermarketów "Pomona". Tam też dostaniemy kalarepę i czasami rabarbar - towary kupowane tylko przez obcokrajowców. Podobno w jakimś sklepie w Bogocie dostępny jest również mak, ale o tym powiedziała mi zaledwie kilka dni temu koleżanka z akademii amerykańskiej, do której uczęszczam od miesiąca - Rosjanka Tatiana Kondratieva.

Kolumbiczycy poza tym praktycznie nie mają albo i nie potrafią wyprodukować żółtych serów ani przyzwoitych wędlin. Sprzedawana tu szynka, nie urażając lokalnych uczuć, nie ma nic wspólnego z wędzonymi i soczystymi polskimi wędlinami (o czym wie już i Mario) i posiada smak ulepszonego papieru toaletowego, a narodowych, żółtych serów o sensownych cenach (nie francuskich ani holenderskich) są trzy rodzaje: mozarella, sabana i kanapkowy, czyli wszystko pozostałe.

W związku z problemem niemożliwości kupienia polskich produktów spożywczych, za którymi szalenie tęsknię, poniżej zamieszczam listę produktów, które są przez mnie uznawane za najlepszy prezent odwiedzających mnie gości z Polski.

Jeśli więc wybierasz się do Bogoty, pamiętaj o mojej liście!

• Barsz w proszku albo płynie (zupy z buraka się tu nie jada)
  
• Czekolady MILKA z orzechami i winogronem (kosztuje pięciokrotnie więcej niż w Polsce)
  
• Herbata malinowa (maliny są w Kolumbii absolutnie nieznane, jest tu natomiast sporo jeżyn)
  
• Herbatki w saszetkach o smaku lychee firmy DILMAH (to mój ulubiony smak, niestety niedostępny w tym regionie świata)
  
• Kasza manna (absolutnie nieznana w Kolumbii)
  
• Kasza gryczana (nie wiedzą, co to takiego)
• Masa makowa w puszce do zrobienia makowca (mak podobnie jak kokaina uznawany jest za narkotyk)
  
• Masa na pierniki (taka w proszku) lub przyprawy specjalne do ich produkcji (niemożliwe do zdobycia)
  
• Pasztety (są, ale nietutejsze)
  
• Polski chleb, taki chrupiący (oddam życie za kromkę świeżego, polskiego chleba ze smalcem)
  
• Ser pleśniowy brie i camembert (są tylko francuskie)
  
• Ser smażony z kminkiem (nieznany)
  
• Sok malinowy - najlepiej taki domowy (nie ma malin, jak wspominałam, ani Babci, która robi taki sok)
  
• Torciki wedlowskie (Wedel do Kolumbii jeszcze nie dotarł)
  
• Wędliny każdego typu - przede wszystkim szynki, polędwice, wędzonka krotoszyńska, salami, baleron, metka (jest tylko Niemiec Köller, ale to nie to samo co nasi polscy producenci)
  
• Żółty ser - Dużooooooooooooooooooo (nie chcę już tej mozarelli)

To chyba tyle odnośnie gastronomicznej tęsknoty za Polską...

Napisz komentarz
- Prosimy o wpisywanie komentarzy związanych z treścią artykułów. - Ataki słowne i wulgaryzmy zostaną usunięte. - Prosimy nie używać tego portalu do promocji swojej strony internetowej.
Imie:
Tytuł:
BBCode:
Komentarz:
	Wpisz podany w okienku kod bezpieczeństwa. RADA: Jeżeli masz trudności z odczytaniem liter w okienku, kliknij na przycisk "odśwież" (dwie strzalki), aby wygenerować nowy obraz.

Powered by AkoComment 2.0! and SecurityImage 2.2.0