Znalezienie mieszkania w Kolumbii nie jest zadaniem łatwym. Po pierwsze dlatego, że nigdy nie posiadam tyle wolnego czasu, żeby przemieszczać się po całym mieście tak olbrzymim jak Bogota. Po drugie dlatego, że większość mieszkań nie spełnia naszych oczekiwań: albo są brzydkie i położone w mało atrakcyjnych dzielnicach, albo są prześliczne ale zbyt drogie.

Ceny mieszkań wahają się w zależności od miasta. W Cali na przekład za tę samą kwotę moglibyśmy mieć mieszkanie duże, nowe, w zamkniętym osiedlu, może nawet z basenem, natomiast w Bogocie starcza nam na mieszkanie średniej kategorii.

Od jakiegoś czasu szukamy mieszkania większego i wygodniejszego dla naszej dwójki od tego, które posiadamy w tej chwili. Mieszkanie w Candelarii jest bardzo miłe i ładne, ale ostatnio stało się dla nas za małe. To chyba przez te wszystkie przedmioty, które człowiek zbiera na przestrzeni miesięcy i lat.

Pierwszym pytaniem jakie sobie zadaliśmy, było gdzie chcemy mieszkać? Odpowiedź jest prosta. Definitywnie zostajemy w Bogocie, ale najlepszym rozwiązaniem, biorąc pod uwagę moją pracę i klientów Mario, była by północ miasta. Niestety część w jakiej pracujemy to tzw. zona rosa (różowa strefa), która jest strasznie droga. Szukamy więc trochę dalej.

Kolejną kwestią jest fakt, że mnie jako obcokrajowcowi wynajmuje się mieszkanie dużo łatwiej. Kolumbijczycy ufają bardziej obcokrajowcom, wolą wynająć mieszkanie mnie, a nie Kolumbijczykowi, który lepiej zarabia.

Znaleźliśmy wreszcie lokum, które wydaje się idealne. „Dzwoń Ty! Lepiej Cię traktują!” – mówi Mario. No więc podnoszą słuchawkę i dzwonię. Odzywa się jakaś młoda osoba, bardzo miła, szczególnie, kiedy słyszy, że nie jestem Kolumbijką. Umówiłyśmy się na obejrzenie domu. Położony jest on na północy, w ładnym sektorze, blisko parku. Jest to takie małe osiedle ze 150 szeregowcami. Dom ma trzy poziomy, w sumie 85 metrów kwadratowych. W Polsce wydawać by się mogło, że to sporo, ale biorąc pod uwagę kolumbijskie warunki mieszkaniowe to niewiele. Tutejsze apartamenty mają między 150-300 m2, ale spotkać można i olbrzymie mieszkania określane jako Penthouse, które mogą mieć i 800 m2. Tak, 800, wcale się nie pomyliłam w zerach. Dom ma 3 sypialnie, tzw. studio, część wypoczynkową, jadalną, kuchnię i trzy łazienki. I najlepsze, nikt w nim jeszcze nie mieszkał.

Ja jestem zachwycona przede wszystkim przestrzenią, świeżością i światłem, które upada przez ogromne okna. I oczywiście pokojem na trzecim piętrze, w którym chciałabym zorganizować sobie kąt do pracy i nauki, z wielkim stołem architekta i hamakiem w oknie. Mario jest szczęśliwy, bo wreszcie miałby gdzie urządzić swoje studio fotograficzne i gdzie grać w piłkę nożną.

Teraz pojawia się kwestia przedstawienia wszystkich potrzebnych dokumentów i mam nadzieję, że jeszcze w lutym moglibyśmy się przenieść. Smutno mi będzie zostawić Candelarię, francuską piekarnię, wielkie Andy, których nie będę już widziała z tak bliska, moją Virgen de Guadalupe, katedrę na Placu Boliwara. Myślę jednak, że w niedziele możemy przyjeżdzać tutaj na śniadania. Muszę to jednak skonsultować z Mario.

Napisz komentarz
- Prosimy o wpisywanie komentarzy związanych z treścią artykułów. - Ataki słowne i wulgaryzmy zostaną usunięte. - Prosimy nie używać tego portalu do promocji swojej strony internetowej.
Imie:
Tytuł:
BBCode:
Komentarz:
	Wpisz podany w okienku kod bezpieczeństwa. RADA: Jeżeli masz trudności z odczytaniem liter w okienku, kliknij na przycisk "odśwież" (dwie strzalki), aby wygenerować nowy obraz.

Powered by AkoComment 2.0! and SecurityImage 2.2.0