Pomarańcze są niewątpliwie autentycznymi owocami tropiku, nie tylko ze względu na swój kolor przypominający zachodzące Słońce, ale przede wszystkim ze względu na swój słodki smak – smak Kolumbii. Jeden z kolumbijskich artystów powszechnie znanych na całym świecie – Fernando Botero zadedykował mu nawet pokaźnych rozmiarów obraz, który zajmuje główne miejsce w korytarzu drugiego piętra Muzeum Narodowego w Bogocie, będąc jego symbolem.

Dziełem tym jest „Pomarańcze” – ogromne płótno prezentujące ten pyszny owoc. Autor tego obrazu pragnie ukazać za jego pośrednictwem, że pomarańcze jest reprezentacją całego, latynoamerykańskiego kontynentu – kontynentu pysznego, pełnego kolorów i światła. Mimo wszystko, kiedy przyjrzymy się dokładnie ogromnej pomarańczy Botero, zdamy sobie sprawę, że owoc posiada dwa otwory. Z jednego z nich wychodzi robak. Jak podkreśla Botero, Ogromna Pomarańcza gnije, ponieważ na tym kontynencie sprawy nie mają się zbyt dobrze, rządzi tu korupcja i dlatego pomarańcze rodzą się martwe.

Inne, kolumbijskie odniesienie do owocu pomarańczy prowadzi nas do powieści kolumbijskiego noblisty – Gabriela Garcíi Márqueza „Sto lat samotności”, gdzie główny bohater historii – José Arcadio Buendía, dzięki swoim własnym środkom odkrywa, że Ziemia nie jest płaska, jak myśleli jego sąsiedzi, ale „okrągła jak pomarańcze”.

W prekolumbijskiej tradycji indiańskie społeczności miały w zwyczaju malowanie kolorowych figur geometrycznych na ścianach określanych jako piktografie (w przeciwieństwie do piktografii, petroglify malowane są zawsze na czarno, a nie na kolorowo). Rysunki te kolorowane są w większości na pomarańczowo, ale również na czerwono, zielono, czarno i biało.

Poza tymi przykładami pomarańcze używane było w prekolumbijskich społecznościach w aromaterapii – prehistorycznej nauce związanej z rytuałami uzdrawiania, która odnosi się do czasów, kiedy pierwsi mieszkańcy naszej planety odkryli ogień i stwierdzili, że niektóre drewna i rośliny wydzielają miłe zapachy. Między nimi znajdują się: pomarańcze, mandarynka, cytryna, limetka i bergamotka.

Jednak najciekawsze i najładniejsze znaczenie pomarańczy jest jeszcze inne i związane jest z miłością. W języku polskim zakochani określają się z reguły, używając do tego celu zdrobnionych nazw zwierząt, np. kotek, żabka, rybka, misiu, itd. W języku hiszpańskim natomiast używa się nazw dużo bardziej metaforycznych, takich jak: moje niebo (mi cielo), moje kochanie (mi amor), moje życie (mi vida). Poza tymi wołaczami, użytkownicy języka hiszpańskiego (między nimi Kolumbijczycy) stosują w mowie potocznej przenośną formę oznaczającą kochaną osobę (żonę, męża, dziewczynę, chłopaka) – połowa pomarańczy.

Korzenie tego wyrażenia są bardzo romantyczne. Pochodzi ono bowiem od greckiego mitu związanego z pojawianiem się obu płci. Zgodnie z tym, co opowiada Platon, na początku człowiek był jedną, aseksualną osobą, która łączyła w sobie mężczyznę i kobietę. Pewnego jednak dnia nie posłuchał bogów, a oni ukarali go dzieląc jego ciało na dwie połówki (jak pomarańcze) – mężczyznę i kobietę i skazał ich na wieczną wędrówkę w poszukiwaniu drugiej połowy, aby odzyskać utracone szczęście. Od tej pory każdy z nas wędruje po świecie, szukając tej jedynej połówki pomarańczy, której nam brakuje.

.

Napisz komentarz
- Prosimy o wpisywanie komentarzy związanych z treścią artykułów. - Ataki słowne i wulgaryzmy zostaną usunięte. - Prosimy nie używać tego portalu do promocji swojej strony internetowej.
Imie:
Tytuł:
BBCode:
Komentarz:
	Wpisz podany w okienku kod bezpieczeństwa. RADA: Jeżeli masz trudności z odczytaniem liter w okienku, kliknij na przycisk "odśwież" (dwie strzalki), aby wygenerować nowy obraz.

Powered by AkoComment 2.0! and SecurityImage 2.2.0