Dzisiaj, dwa lata później dotarłam na bogotańskie lotnisko z Cali, sama... Dokładnie taka sama sytuacja miała miejsce dwa lata temu, o tej samej godzinie, kiedy na lotnisko w Bogocie przyjechał z Cali Mario, również sam, z gitarą przewieszoną na ramieniu i małą czerwoną walizeczką, tą samą, którą dzisiaj miałam przy sobie ja.

O tej porze „słońce świeci delikatnie, powietrze jest czyste, a na niebie nie ma chmur […] Kiedy to się działo, nasza radość zapamiętywana była przez pamięć i śniona przez marzenia”. /Eduardo Galeano/

Dokładnie dwa lata temu, w sobotę 16 sierpnia 2003 r. spotkaliśmy się z Mario po raz pierwszy na żywo. To było niesamowite uczucie zobaczyć osobę, która już od jakiegoś czasu była moim bardzo bliskim przyjacielem, tutaj, w tym miejscu, które dwadzieścia cztery miesiące temu zdecydowaliśmy dzielić. Był to jeden z tych momentów w życiu, których nigdy się nie zapomina, chwila pełna słońca, ciszy i ogromnej radości, która nie opuszcza nas do dzisiaj.

Dzisiaj, dwa lata później, wspominam dzień 16 sierpnia, miesiąca latawców i wiem, że decyzja, jaką wtedy podjęłam była jedną z tych przemyślanych i odpowiedzialnych, dlatego że w tym życiu „najważniejsze to śmiać się […] I śmiać się razem”. /Eduardo Galeano/

Czekam na Ciebie o 20°° z kieliszkiem Martini.

Napisz komentarz
- Prosimy o wpisywanie komentarzy związanych z treścią artykułów. - Ataki słowne i wulgaryzmy zostaną usunięte. - Prosimy nie używać tego portalu do promocji swojej strony internetowej.
Imie:
Tytuł:
BBCode:
Komentarz:
	Wpisz podany w okienku kod bezpieczeństwa. RADA: Jeżeli masz trudności z odczytaniem liter w okienku, kliknij na przycisk "odśwież" (dwie strzalki), aby wygenerować nowy obraz.

Powered by AkoComment 2.0! and SecurityImage 2.2.0